“ระวัง! ตอนนี้นิ้วมือซ้ายผ่อนคลายมาก รับรู้สัมผัสที่ผ่อนคลายนี้แล้วรวมเข้ากับสัมผัสของการกดจริงให้เป็นหนึ่งเดียว วิธีนี้จะทำให้สัมผัสการกดสายของมือซ้ายค่อย ๆ ใกล้เคียงกับสัมผัสของการกดหลวมและผ่อนคลายขึ้น”
“จากนั้นให้มือซ้ายแต่ละนิ้วฝึกสลับระหว่างเสียงจริงกับเสียงกดหลวมกึ่งเสียง และย้ายการฝึกนี้ไปยังสายและช่องต่าง ๆ”
“ปัญหาแรกแก้ได้!”
หลังจากเสิ่นฉีพูดจบก็พยักหน้า
“ใช่! แก้ได้!”
เสิ่นเสี่ยวคุนทำหน้าตาน่ารัก รู้สึกว่าที่เสิ่นฉีพูดนั้นถูกต้องมาก
[อะไรนะ? สมองฉันเบลอเลย เขาเข้าใจจริง ๆ ด้วย]
[ไม่ใช่... ทำไมฉันถึงงงล่ะ เสิ่นฉีไม่ใช่คนเกาะผู้หญิงกินเหรอ? ทำไมดูเหมือนจะเก่งไปหมดเลยนะ]
[หลงรักแล้วหลงรักอีก ท่าทางสุขุม มั่นใจ และนิ่งแบบนี้มันเหมือนยาพิษเลย]
[ยอมเลย เมียฉันด่าว่าฉันเป็นไอ้ขยะตลอด]
“แล้วข้อสองล่ะ?” เสิ่นเสี่ยวคุนอดถามไม่ได้
เสิ่นฉีพยักหน้า พูดเรียบ ๆ ว่า
“ข้อสอง ท่าทางการสั่นสายของนายไม่ถูกต้อง นายทำในแนวตั้งฉากกับสาย แต่ท่าสั่นสายที่ถูกต้องคือ... ข้อมือและนิ้วต้องผ่อนคลายอย่างมาก กดค้างไว้ที่จุดเดียวไม่ขยับ แล้วให้นิ้วแกว่งไปมาในแนวเดียวกับสาย...”
เสิ่นฉีคิดเล็กน้อยแล้วพูดต่อ
“เคยเล่นตุ๊กตาล้มลุกไหม? ท่าทั้งหมดก็เหมือนตุ๊กตาล้มลุกนั่นแหละ!”
“นายลองเริ่มจากเสียงเดี่ยวก่อน แล้วก็สั่นสายแบบเสียงคู่ เสียงสาม พยายามตั้งนิ้วมือซ้ายขึ้นแล้ววางบนข้อมือขวาฝึก จากนั้นก็ฝึกบนสาย...”
“ถ้าทำแบบนี้... ปัญหาที่สองก็แก้ได้!”