หลี่ฮวนเกอมองเสิ่นฉีที่ทำตัวตลกอยู่ในห้องส่งสัญญาณ รู้สึกทั้งขำทั้งแค้นใจปนกัน
[เออๆๆ เสิ่นฉีเริ่มขี้หน้าอีกแล้ว!]
[นี่มันตลกจริงๆ นะ เกาะผู้หญิงกินยังจะติดใจอีก]
[จู่ๆ ก็นึกถึงตอนเริ่มรายการที่ทุกคนประณามเสิ่นฉี แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่ามันสนุกดี]
[การเกาะผู้หญิงกินก็ต้องมีความสามารถด้วยนะ!]
แต่ผู้สังเกตการณ์อีกสามคนกลับเริ่มสงสัย
เสิ่นฉีเนี่ยนะ ดูยังไงก็เหมือนปล่อยให้เมียออกไปหาเงิน ขณะที่ตัวเองอยู่บ้านเลี้ยงลูก
เอชิกาพูดด้วยความสงสัย: "ในประเทศของฉัน คนส่วนใหญ่ยกย่องแนวคิดวีรบุรุษ โดยเฉพาะผู้ชาย เรายังไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนไม่ออกไปทำงานข้างนอกแล้วปล่อยให้เมียออกไปหาเงินเลี้ยงครอบครัวด้วยซ้ำ"
ลีจีฮีพยักหน้าเห็นด้วย
"จุดนี้ฉันก็เข้าใจไม่ได้เหมือนกัน ในประเทศเกาหลีของฉัน ผู้หญิงมากกว่าสองในสามอยู่บ้านไม่ยอมออกไปทำงาน"
"ไม่ต้องพูดถึงการปล่อยให้ผู้หญิงออกไปทำงานข้างนอก แล้วให้ผู้ชายอยู่บ้านจัดการงานบ้านเลย"
ฮิบาระ โซระเอะก็พูดขึ้น:
"ประเทศบากะของเราก็เหมือนกัน!"
หลี่ฮวนเกอพยักหน้าแล้วพูดว่า:
"เพราะงั้นไม่ใช่ทุกคนจะเป็นเสิ่นฉีได้ ความพิเศษและเสน่ห์ของเขาอาจจะอยู่ตรงนี้แหละ!"
ด้วยความสงสัย เอชิกาและคนอื่นๆ อยากจะดูว่าเสิ่นฉีจะมีท่าทีแบบไหนต่อไป อยากจะดูว่าความชอบของมหาชนที่มีต่อเสิ่นฉีมาจากไหน อยากจะดูว่าเสิ่นฉีมีเสน่ห์อะไรถึงทำให้ผู้คนยอมรับได้มากขนาดนี้
……
วันต่อมาถึงช่วงเที่ยง ก็มาถึงช่วงเวลาที่ทรมานก่อนกินข้าวทุกครั้งอีกแล้ว
ฟานเสียนก็ประกาศสถานะการเงินของทั้งสี่ครอบครัวในตอนนี้ ช่องว่างค่อนข้างมาก
ตอนนี้เจมส์และเมียเหลือเงิน 121 หยวน เพราะเจมส์กินเก่งมาก นี่ขนาดอดไปสองมื้อแล้วยังเหลือเท่านี้