เสิ่นเสี่ยวคุนยิ้มแล้วโค้งคำนับให้เหลียงเซิง
"ขอบคุณครับปู่เหลียง!"
เหลียงเซิงถึงกับอึ้ง ในใจดังเฮือกขึ้นมาทันที
ร่างกายที่ชราภาพของเขาดูจะสบายใจเกินไปจนเอนพิงไปข้างหลังบนพนักเก้าอี้นุ่ม ๆ แล้วเริ่มลูบเครา
ฟางชื่อกระดกพัดอย่างช้า ๆ ใบหน้าเมื่อยยิ้มอย่างเมตตา
"เสี่ยวคุนนะ เรารู้จักกันแล้วนี่"
"ครับ!" เสิ่นเสี่ยวคุนพูดหวานจนน้ำลายไหล "สวัสดีครับปู่ฟาง!"
"เฮ้อ……"
ใบหน้าของฟางชื่อดูเมตตากว่าเหลียงเซิงเสียอีก
ตั้งแต่เสิ่นฉีหยิบเพลงพระจันทร์ปรากฏเมื่อใดมาให้ทีมงานรายการแม่ไปทำงานต่างถิ่น ฟางชื่อก็รู้สึกประหลาดใจจนตะโกนในใจว่าเหนือธรรมชาติ!
ด้วยเหตุนี้ ฟางชื่อจึงได้ติดต่อหลี่ฮวนเกอโดยเฉพาะ เพื่อไปเยี่ยมเสิ่นฉีถึงที่บ้าน
ผ่านการเชื่อมโยงของหลี่ฮวนเกอ ฟางชื่อกับเสิ่นเสี่ยวคุนจึงเกิดความเข้าอกเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด นั่นคือการร่วมกันปิดบังเสิ่นฉี
ก็ครั้งนั้นเอง ที่ฟางชื่อเริ่มชอบเสิ่นเสี่ยวคุนอย่างจริงใจจากใจจริง
คราวนี้ที่ได้พบเสิ่นเสี่ยวคุนอีกครั้ง ฟางชื่อดีใจมาก คำชมของเขาจึงมาจากใจจริง!
"การใช้เนื้อเพลงสูตรยา การใช้ทำนองเพลงต้มยา บทเพลงนี้เทียบเท่ากับการยาเสพติดวัฒนธรรมต่างชาติ ยาเม็ดเม็ดใหญ่เม็ดหนึ่งที่ป้อนให้พวกเราซึ่งกำลังถูกวัฒนธรรมภายนอกรุกคืบ!"
"ทำนองเพลงราวกับน้ำอมฤตหล่อเทลงในศีรษะ สั่นสะเทือนจิตวิญญาณของผู้ฟังทุกคน การจับคู่ระหว่างผู้สร้างกับเสี่ยวคุน เทียบเท่ากับการใช้บทเพลงหนึ่งเพลงปกป้องวัฒนธรรมดั้งเดิมของหัวเซี่ย ความหมายของบทเพลงนี้……เห็นได้ชัดเจน!"
"ณ ที่นี้ คณะกรรมการตรวจรับของพวกเราก็อยากเรียกร้องทุกคน จงทะนุถนอมวัฒนธรรมดั้งเดิม อย่าหลงเชื่อต่างชาติจนลืมรากเหง้า!"
เสียงปรบมือดังกระหึ่มทั้งสถานที่