คืนนั้น เสิ่นฉีได้รับวีแชทจากคนไม่น้อย
นักร้องทุกคนที่จะขึ้นร้องเพลงของเสิ่นฉีในการแข่งขันคัดสรรเพลงสไตล์หัวเซี่ย ต่างส่งข้อความมาเหมือนคำปฏิญาณตนก่อนศึกทั้งนั้น
เสิ่นฉีรู้สึกอึดอัดไม่น้อย
ผลงานบนชั้นวางของเขาล้ำหน้ามาตรฐานวงการบันเทิงยุคนี้ไปมาก
เรื่องแค่นี้จำเป็นต้องจัดใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?
โดยเฉพาะหวังเถี่ยจู แทบจะทำให้เสิ่นฉีบ้าตาย
อาจเพราะดื่มไปนิด อาจเพราะตื่นเต้นดีใจเกินไป หวังเถี่ยจูโทรมาหาเสิ่นฉีตอนตีสาม
"ลูกเขยเอ๋ย เธอวางใจได้เลย!"
"ฉันหวังเถี่ยจูแม้เข้าวงการมาไม่นาน แต่ฉันมั่นใจว่าจะช่วยเธอชนะศึกครั้งนี้!"
"ฉันจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเธอไม่ได้ลอกเลียน!"
"เธอก็ไม่จำเป็นต้องลอกเลียนด้วย!"
"เธอรอดูนะฉันบอกเลย!"
เสิ่นฉีงัวเงีย ๆ รับสาย ได้ยินเสียงตะโกนแหบห้าวของหวังเถี่ยจูดังระรัวเหมือนปล่อยเวทมนตร์ สมองของเขารู้สึกเจ็บแปลบเหมือนโดนเข็มทิ่ม
ฉัน...รอดู?
ฉันจะรออะไรวะ!
หลี่ฮวนเกอลืมตาปรือ ๆ ลุกขึ้นนั่ง เสิ่นฉีมองเห็นแสงจันทร์สว่างใสอยู่นอกหน้าต่าง
ใหญ่เท่ากัน กลมเหมือนกัน สว่างเหมือนกัน
วินาทีนั้นเองที่เสิ่นฉีตื่นตัวขึ้นมาทั้งตัว และเงยหน้าขึ้นทันที
"ใครน่ะ?"
"ลูกเขยของแกไง!"
"ลูกเขย?" หลี่ฮวนเกองง
"ช่างแม่งมันสิ ตื่นแล้วก็อย่าได้แค่นอนอยู่เฉย ๆ"
"......"
เสิ่นฉีดุดันเหี้ยมเกรียม
แกหวังเถี่ยจูทิ่มสมองฉัน ฉันก็ทิ่มเจ้านายแก!
ทิ่มให้มันสุด ๆ !
......
เช้าวันรุ่งขึ้น "เสิ่นฉีลอกเลียน" ที่ติดอันดับ 1 บนเทรนด์ร้อนก็ถูกดันลงไปในที่สุด แทนที่ด้วย "ราชินีหลี่ฮวนเกอออกโรงปกป้องสามีอย่างห้าวหาญ"
สิ่งที่ผู้คนให้ความสนใจมากที่สุดยังคงเป็นชาร์ตพิเศษที่เปิดขึ้นเฉพาะสำหรับการแข่งขันคัดสรรเพลงสไตล์หัวเซี่ยในชาร์ตเพลงจีนยอดนิยม