ดาวระยิบระยับเต็มฟ้า ลมบรีสแห่งฤดูร้อนพัดเบา ๆ
เสิ่นฉีกับหลี่ฮวนเกอเลือกที่จะฝังเรื่องของโหวเสี่ยวฝานไว้ใต้ผ้าคลุมแห่งราตรี แล้วหันมาคุยกันเรื่องเพลงที่จะร้องในรอบที่ 2 ของ《ฉันคือนักร้อง》
"รอบที่ 2 อยากร้องเพลงโฟล์ก ได้ไหม?" หลี่ฮวนเกอถามเบา ๆ
เสิ่นฉียิ้ม "เธอก็เป็นคนที่มีความคิดเป็นของตัวเองมาตลอดไม่ใช่เหรอ ในเพลงที่เตรียมไว้ของเธอก็มีเพลงโฟล์กอยู่แล้วหนึ่งเพลง หลังคว้าอันดับ 1 มาแล้ว การเลือกร้องเพลงสายโฟล์กที่ไม่เหมาะกับการแข่งขันที่สุดตอนนี้ ก็คือจังหวะที่ดีที่สุด"
หลี่ฮวนเกอพยักหน้า "งั้นก็โฟล์กเลย!"
……
"ได้ผลยัง?"
ในโทรศัพท์ของโหวเสี่ยวฝานดังเสียงผู้หญิงถามอย่างร้อนใจ
โหวเสี่ยวฝานบอกอย่างอึดอัด "ได้ผลก็ได้ผลนะ แต่ที่มันไม่ถูกคือสถานที่……"
อีกฝ่ายอึ้งไปครู่หนึ่ง "หมายความว่าไง?"
โหวเสี่ยวฝานอธิบายว่า
"ผมชวนเขาออกมาดื่ม แต่เขาบอกว่าช่วงเวลาแบบนี้เขาไม่เคยออกไปดื่มข้างนอก……"
หลิวเยียนพยักหน้า "อันนี้มันก็เป็นสไตล์ของเสิ่นฉีจริง ๆ ถ้าหลี่ฮวนเกออยู่บ้าน เขาไม่มีทางออกไปดื่มกลางดึกหรอก งั้นที่ว่าได้ผลแล้วมันคือ……"
โหวเสี่ยวฝานถอนใจ "เขาชวนผมไปดื่มที่บ้านเขาแทน ผมก็ได้ผลจริง ๆ นะ แต่สุดท้ายหลี่ฮวนเกอออกมาจากห้อง ผมเลยทำอะไรไม่ได้……"
"ไร้ค่า!" หลิวเยียนตะโกนลั่น "นายว่านายไม่ใช่ของไร้ค่ายังไง? กลัวผู้หญิงคนเดียวงั้นเหรอ?"
โหวเสี่ยวฝานกัดฟันแน่น แต่ก็ยังต้องกลืนความโกรธแล้วอธิบายต่อ
"นั่นมันบ้านของเขากับหลี่ฮวนเกอ ต้องมีกล้องวงจรปิดแน่นอน!"
"ไม่ใช่ว่านายจะให้ผมไปจับตัวหลี่ฮวนเกอมาขังไว้ใช่ไหม?"
"เว้นแต่ผมจะฆ่าทั้งครอบครัวเขาทิ้ง ไม่งั้นมันจะไม่เปิดเผยได้ยังไง?"
"เรื่องนี้พอโดนเปิดโปงขึ้นมา ผมจะรอดหรือไม่รอดยังไม่รู้เลย นายคิดว่านายจะหนีรอดไปไหน?"