"ฉันเห็นนายหยอดความรักใส่กระปุกออมสินของดนตรี เขย่าจนดังกึกก้อง"
"ทุกครั้งที่นายมองฉัน แสงแดดก็โปรยปรายลงมาระยิบระยับ"
"ทุกครั้งที่นายมองฉัน แม้แต่เมฆก็ยังสะท้านไหว"
"ฉันอยากถ่ายรูปให้นาย แต่พอยกกล้องขึ้น บรรยากาศก็เปลี่ยนไปซะแล้ว"
"สิ่งที่ถูกบันทึกไว้ไม่ใช่แค่นายกับความอบอุ่นที่แผ่ปกคลุมไปทั้งฟ้า"
"แต่ยังมีเวลาที่นายบดขยี้มันทิ้งอย่างแอบ ๆ อีกด้วย"
……
เสิ่นเสี่ยวคุนอ่านจบ ก็ยิ้มบาง ๆ โผล่ฟันเขี้ยวเล็ก ๆ สองซี่
ความสั่นสะเทือนมหาศาลท่วมท้นไปทั้งหน้าจอคอมเมนต์สด
[ฉันเป็นของเสีย!]
[ฉันเป็นของเสีย!]
[ฉันเป็นของเสีย+1……]
[ฉันเป็นของเสีย+2……]
……
[ฉันเป็นของเสีย+999……]
……
ชาวเน็ตตกตะลึง กรรมการออนไลน์งงเป็นไก่ตาแตก
เคยเห็นเด็กแบบนี้ที่ไหนกัน?
นี่มันเด็กตรงไหน?
ไม่แนะนำให้เด็กห้า-หกขวบแต่งกวีจริง ๆ เพราะมันจะทำให้ผู้ใหญ่ดูเหมือนโง่เขลาเต็มประดา
บางคนถึงกับนึกย้อนไปถึงวัยรุ่นที่เคยแต่งกลอนเล่นในวันวาน
หลี่ฮวนเกออ้างปากค้าง ครู่ใหญ่ยังหุบไม่ลง ดีใจจนน้ำตาไหลพราก
ฟางเฉี่ยนกับหลีเหล่ยในฐานะพิธีกรที่ไวต่อถ้อยคำ ต่างไม่กล้าเชื่อว่านี่คือผลงานของเด็กอายุไม่ถึงหกขวบ
เอชิกาและเพื่อนอีกสองคนเคยเห็นบทกวีเล็ก ๆ ที่มีกลิ่นอายหัวเซี่ยขนาดนี้ที่ไหน?
รู้สึกได้เพียงคลื่นแรงสั่นสะเทือนที่กดไว้ไม่อยู่พุ่งเข้าใส่หน้า!
เอชิกาถึงกับกลั้นไม่ไหว ต้องชมออกมาเสียงดัง
"พูดตามตรง ตอนเมียอ่านก่อนหน้านี้ ฉันคิดว่าเด็กทำได้ดีที่สุดก็ระดับเมียแล้ว!"
"แต่วินาทีนี้ ฉันรู้จริง ๆ ว่าเสี่ยวคุนคืออัจฉริยะ!"
"ฝีมือด้านนี้ของเขาเหนือกว่าผู้ใหญ่ส่วนใหญ่เสียอีก!"
กระทั่งลีจีฮีกับฮิบาระ โซระเอะยังต้องพยักหน้าอย่างขื่น ๆ