เช้าวันจันทร์ เสิ่นเสี่ยวคุนไปโรงเรียนจากบ้านของหลีเนียนเกิงกับเย่เนี่ยนชิวโดยตรง
เสิ่นฉีไม่พูดเรื่องหุ้นฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์ ส่วนหลี่ฮวนเกอก็ไม่พูดเรื่องให้กลับไปทำงานต่อ
ขอแค่เสิ่นฉีไม่ไปบริษัท หลี่ฮวนเกอก็ไปทำงานเองตามปกติ
เมื่อกลับมาอยู่ตัวคนเดียวอีกครั้ง เสิ่นฉีก็ยังคิดไม่ออกว่าควรตัดสินใจอย่างไร
เขารู้ดีว่าไม่ว่าความรู้สึกระหว่างเขากับหลี่ฮวนเกอจะดีแค่ไหน ถ้าผัวเมียมาดูแลบริษัทด้วยกัน สุดท้ายผลลัพธ์ก็ไม่ค่อยจะดี
ความรักระหว่างชายหญิงที่ไร้รอยแตกสามารถแก้ปัญหาได้เกือบทั้งหมดที่คู่สามีภรรยาเผชิญในโลกใบนี้ แต่มีเรื่องเดียวที่แก้ไม่ได้เด็ดขาด
ยิ่งสนิทแค่ไหน แนวคิดก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะตรงกันหมด
ในเรื่องธุรกิจ ความเห็นที่ต่างกันมักกัดกร่อนความรู้สึกทีละนิด
ดังนั้นสำหรับฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์ ไม่ก็เสิ่นฉีมาบริหาร ไม่ก็ให้หลี่ฮวนเกอเป็นฝ่ายเดียวตัดสินใจ
"ในฐานะผัวที่เกาะเมียกิน การนอนราบๆ ก็คือความฝันของฉันอยู่แล้ว ตำแหน่งประธานมันก็ไม่ใช่หน้าที่ของฉันตั้งแต่แรก ฉันจะเอาทั้งหุ้นทั้งงานทำไปทำไม?"
"อยู่บ้านทำงานฝีมือ เขียนหนังสือ นั่นแหละคือชีวิตของฉัน!"
คำอธิบายของเสิ่นฉีกับตัวเองฟังดูสมเหตุสมผลมาก แต่จริงๆ แล้วยังมีด่านหนึ่งที่ผ่านไม่ได้
ฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์มีศัตรูเยอะ ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงสำคัญที่จะก้าวขึ้นอีกระดับ ถึงหลี่ฮวนเกอจะเก่งแค่ไหน แต่เรื่องสายหนังก็ไม่ใช่ความถนัด
ไม่ต้องพูดถึงสตูดิโอของอู๋เสี่ยวฟ่านกับทางละครสั้นไป๋กั่ว สมมติว่าหลี่ฮวนเกอจัดการได้จริง แต่อันตรายที่ซ่อนอยู่ต่างหากที่ป้องกันยากที่สุด