ชาวเน็ตต่างงงงวยกับการกระทำของหวังเถี่ยจู่ แถมยังต้องตื่นตะลึงอีกต่างหาก
นี่มันชายหนุ่มใจบุญขนาดนี้เลยเหรอ!
ช่วงเวลาเดียวกันนั้น ไป๋ชิงเหอดูถ่ายทอดสดอยู่จนขำหักหัวเราะ
เฉินวานยุนกับหงเถาในห้องผู้กำกับก็เริ่มตีโต๊ะโครมคราม
ออกมาจากห้องของเลอบรองแล้ว หวังเถี่ยจู่เดินกลับเข้าห้องเตรียมตัวของตัวเอง จากนั้นก็หยิบของขวัญที่เตรียมไว้ให้โคมูระ อิโซจิออกมา
ระหว่างเดินไปตามทางเดินที่มุ่งหน้าไปห้องของโคมูระ อิโซจิ หวังเถี่ยจู่รู้สึกอารมณ์ดีเป็นล้าง
เขารู้สึกเหมือนได้สัมผัสเจตภูติแห่งการอยู่รอดและการเป็นคนในวงการบันเทิง แถมยังได้เรียนรู้วิธีปฏิบัติต่อผู้คนและศิลปะการพูดในวงการนี้อีกด้วย
ขณะนั้นเย่ซีซีที่เดินตามหลังมา กลับรู้สึกหวั่นใจยิ่งขึ้นทุกที
เคาะประตูห้องเตรียมตัวของโคมูระ อิโซจิ ปรากฏว่าโคมูระ อิโซจิต้อนรับอย่างอบอุ่นยิ่งกว่าเลอบรองเสียอีก
เมื่อรับของขวัญที่หวังเถี่ยจู่มอบให้ โคมูระ อิโซจิก็รู้สึกว่าหนักอึ้งเหลือเกิน
ก้อนอิฐที่ห่อด้วยผ้าไหมสีแดงนั่น มันหนักมือจริง ๆ!
เมื่อแกะผ้าไหมสีแดงออก โคมูระ อิโซจิตัวแข็งค้างไปทั้งตัว
"ถ้าข้าพเจ้าไม่ได้มองผิด นี่มัน……ก้อนอิฐหรือนี่?"
หวังเถี่ยจู่ทำหน้าจริงจัง แล้วกำมือที่โคมูระ อิโซจิใช้ประคองก้อนอิฐนั้นไว้แน่น
"คุณโคมูระ ก้อนอิฐนี้มีความหมายอย่างมากสำหรับผม เมื่อวันที่ฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์ยืนยันการเซ็นสัญญากับผม ผมเดินไปที่ไซต์ก่อสร้างเพื่อลาออกกับเจ้าของงาน วันนั้นเองที่ผมรู้สึกเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูกต่องานขนอิฐเก่า ๆ ของตัวเอง"
"ดังนั้นผมเลยหอบก้อนอิฐที่ผมเคยยกมาด้วย!"
"มันเป็นสัญลักษณ์ของเส้นทางการก้าวไปข้างหน้าของคนคนหนึ่ง จุดเริ่มต้นแห่งความรุ่งโรจน์ และความรุ่งประดับบนสุดยอด!"