เสิ่นฉีนั่งกินข้าวไปพร้อมหัวเราะคิกคักไป
ความจริงใจของหลี่ฮวนเกอทำให้ทั้งเธอและเสิ่นฉีรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก้าวไปอีกขั้น ไปถึงจุดสูงสุดเสียแล้ว
เสิ่นเสี่ยวคุนก็สังเกตเห็นความแปลกประหลาดนี้ แต่ก็ชินตาไปเสียแล้ว
พฤติกรรมของเสิ่นฉีก็มักเป็นแบบนี้ ยิ่งคุ้นเคยมากขึ้น ก็ยิ่งจะรู้สึกว่าเขาแปลก ๆ อยู่ดี
และเสิ่นเสี่ยวคุนก็พบว่าหลี่ฮวนเกอไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เพราะเขารักเสิ่นฉีมากขึ้นทุกวัน การเห็นหลี่ฮวนเกอกับเสิ่นฉีสนิทสนมกันมากขึ้น เขาในใจก็ยินดี
"พ่อ แม่คะ ช่วงนี้สองคนอยู่ห้องเดียวกัน รู้สึกว่าสนิทกันขึ้นเยอะเลยนะ"
"แน่นอนสิ!" เสิ่นฉีหัวเราะเฮฮา
หลี่ฮวนเกอหน้าแดง ยิ้มแล้วพูดว่า "เสี่ยวคุนจ๊ะ พ่อกับแม่อยู่ห้องเดียวกันมันเรื่องปกตินะ พ่อบนโลกนี้ทุกคนล้วนอยู่ห้องเดียวกับแม่ทั้งนั้น"
"แล้วทำไมก่อนหน้านี้สองคนถึงไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันล่ะ?" เสิ่นเสี่ยวคุนกระพริบตาโตซึ่งถามอย่างสงสัย
หลี่ฮวนเกออึ้งไปเล็กน้อย หันศีรษะมองไปทางเสิ่นฉี
ประโยคนี้ฉันตอบไม่ได้หรอก นายนี่แหละเก่งเรื่องใช้สมอง นายละมาอธิบาย
เสิ่นฉียิ้มแล้วพูดว่า
"เสี่ยวคุนจ๋า ก่อนหน้านี้แกเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ แม่เป็นห่วงว่าถ้าแม่ไปนอนห้องเดียวกับพ่อ แกจะรู้สึกว่าไม่ได้รับความรัก แล้วพ่อกับแม่ก็ต้องปฏิบัติเสมอภาคต่อแกน่ะ!"
"แกต้องแข็งแรงและเป็นอิสระ ห้ามนอนกับแม่อีกแล้ว ส่วนพ่อก็เลยต้องนอนห้องเดียวเงียบ ๆ เพื่อแก"