เสิ่นฉียิ้มบางๆ พร้อมกับหรี่ตาลงเล็กน้อย
“เจียเซียงก็คือเนื้อมะเขือยาวอบแห้งหั่นเป็นแผ่นหมักกับน้ำส้มสายชู รสชาติออกเค็มๆ สดชื่น มีกลิ่นหอมของเหล้าเข้มข้น ตามด้วยความหวานเล็กน้อย สีสันสดใสเป็นมันเงา...”
“โดยรวมแล้ว ตั้งแต่การคัดเลือกวัตถุดิบไปจนถึงขั้นตอนการทำ ไม่มีปัญหาใดๆ ทั้งสิ้น!”
หลินอี้หมิงถึงกับงง ส่วนซูปินก็มึนไปด้วย
เสิ่นเสี่ยวคุนยืนนิ่งเหมือนหุ่นยนต์ตัวน้อย มองหน้าทั้งสามคนไปมา แล้วก็มองอาหารบนโต๊ะไปมา
[ไม่มีปัญหาแล้วพูดอะไรอีก?]
[รอจนเครียดเลย เสิ่นฉีรีบๆ พูดคำตอบมาเถอะ!]
[ทำไมผมรู้สึกว่าดูถ่ายทอดสดของเสิ่นฉีแล้วทรมานกว่าดูละครสืบสวนอีกนะ?]
[โอ้พระเจ้า! เพิ่งเห็นว่าห้องถ่ายทอดสดอีกสองห้องไม่มีคนแล้ว!]
[ผมเป็นแฟนพันธุ์แท้ของสองราชินีจอเงินมาก่อน แต่ตอนนี้ผมกลายเป็นแฟนพันธุ์แท้ของเสิ่นฉีแล้ว!]
เสิ่นฉียิ้มบางๆ พร้อมกับหรี่ตาลง
“ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่ตัวอาหาร!”
“เนื้อนกเขามีคุณค่าทางโภชนาการและสรรพคุณทางยา เช่น บำรุงไต บำรุงสายตา เพิ่มพลัง เสริมสร้างกระดูกและกล้ามเนื้อ ขับความร้อนและล้างพิษ เป็นต้น”
“แต่คุณมองข้ามจุดหนึ่งไป และนั่นคือความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดของคุณ!”
หัวใจของหลินอี้หมิงกระตุกวูบหนึ่ง ถามออกไปโดยไม่รู้ตัว: “คือ...อะไร?”
เสิ่นฉีกวาดมือครั้งใหญ่ ชี้ตรงไปที่เสิ่นเสี่ยวคุน
“ความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดของคุณก็คือ—เสิ่น! เสี่ยว! คุน!”
เสิ่นเสี่ยวคุนตกใจจนเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ พึมพำถาม:
“ผม...ผมเป็น...ความผิดพลาด?”
หลินอี้หมิงและซูปินไม่เข้าใจสิ่งที่เสิ่นฉีพูดเลยแม้แต่น้อย
ในเวลานี้ บนใบหน้าของทุกคนในห้องส่งสัญญาณเต็มไปด้วยความประหลาดใจ