สตูดิโอของอู๋เซียวฟันช่วงนี้เย็นชาไปทั้งบริษัท
ความครึกครื้นในวันวานหายไปแล้ว ความเจริญก้าวหน้าที่เคยมีกลายเป็นความเงียบเหงาเย็นยะเยือก
ช่วงนี้นักแสดงละครสั้นในสตูดิโอยังขยันทำงานกันเหมือนเดิม แต่นักร้องทั้งสามคนที่มีอยู่กลับหมดสภาพไปสนิท
หวังเหอเหอกับเคออีหมิงว่างมานานแล้ว ทั้งคู่ไม่รู้จะทำอะไรเลย
ไม่มีเพลง ไม่มีงานอีเวนต์ ไม่มีแม้แต่วาไรตี้
อู๋เซียวฟันยิ่งรู้สึกว่าชีวิตไร้ความหวังเต็มทน!
เขารู้สึกว่าตัวเองมีหน้าที่ต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อหวังเหอเหอกับเคออีหมิง แต่ก็นึกไม่ออกว่าควรทำอะไร
ชินกับการวางแผนเหมือนฝีมือเสิ่นฉีและการส่งงานเพลงมาให้ อู๋เซียวฟันแทบเสียความสามารถในการแต่งเพลงไปเลย
แม้จะกลับไปเล่นสายอิเล็กโทรนิกแบบเดิมก็ไม่ได้แล้ว
หลังผ่านการอาบน้ำอาบเม็ดจากสายเรียบง่ายมา อู๋เซียวฟันรู้สึกว่าเพลงสมัยก่อนของตัวเองมันเหมือนขี้ก้องชิ้นหนึ่งเลย
พอถึงตอนกลางคืน ทั้งสามคนไม่กลับที่พักของตัวเอง แต่มาเกาะกลุ่มดื่มเหล้ากันที่ห้องทำงานของอู๋เซียวฟัน คุยกันเรื่องอนาคตของพวกเขา
คืนนี้ก็เป็นเช่นเคย
“โทรหาคุณเสิ่นถามดูสิ เราสองคนตอนนี้นอกจากเล่นละครสั้นก็ไม่มีงานอื่นเหลือแล้วเลยนะ”
“ความฝันของเราสองคนคือเส้นทางดนตรีนี่ ตอนนี้ฉันแม้จะมีละครสั้นสามเรื่องติดชาร์ต แต่ละครสั้นมันแค่งานเสริมของฉันนะ”
เมื่อเผชิญหน้ากับคำขอของหวังเหอเหอกับเคออีหมิง อู๋เซียวฟันเจ็บปวดใจจนแทบขาด
พี่เขายุ่งมากเลยนะช่วงนี้ วิ่งไปงานของสมาคมนึงทีละสมาคม จะมีแรงไปดูแลกองพวกเราได้ยังไง?
ช่วงเวลานี้ อู๋เซียวฟันค่อย ๆ มองเห็นบางอย่าง