เสิ่นฉีถอนหายใจยาวๆ อย่างโล่งอก
เสิ่นเสี่ยวคุนมองเสิ่นฉีด้วยสายตาแปลกๆ เล็กน้อย เขายังเด็กเกินไป ดูเหมือนจะไม่เข้าใจเลยว่าเสิ่นฉีเป็นคนแบบไหนกันแน่
เรื่องนี้โทษเสิ่นเสี่ยวคุนไม่ได้จริงๆ เพราะคนกว่า 20 ล้านคนที่แอบดูเสิ่นฉีอยู่ก็ไม่มีใครถอดรหัสได้เหมือนกันว่าเสิ่นฉีเป็นสิ่งมีชีวิตที่ขัดแย้งกันขนาดไหน
ว่ากันว่าเสิ่นฉีเกาะผู้หญิงกิน แต่เขาก็ทำเงินเก่งจริงๆ
ว่าเขาปล่อยตัวปล่อยใจ แต่เขาก็ช่วยเหลือประธานบริษัทและภรรยาราชินีได้จริงๆ
ว่าเขาไม่ดีกับเสิ่นเสี่ยวคุน แต่เสิ่นเสี่ยวคุนกลับถูกสอนให้รู้จักผิดชอบชั่วดีและฉลาด
ว่าเขาเป็นคนไม่เอาถ่าน แต่เขาบริจาคเงินหลายล้านให้สถานสงเคราะห์โดยไม่กระพริบตา
ว่าเขาปิดบังหลี่ฮวนเกอ...
เขาก็ปิดบังจริงๆ นั่นแหละ!
แต่ไม่รู้ทำไม หลี่ฮวนเกอดูเหมือนจะไม่โกรธเรื่องนี้อีกแล้ว
...
หลังจากหลินอี้หมิงและซูปินจากไป ก็ถึงเวลาบ่ายสองโมง
ช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่คนเราหมดเรี่ยวแรงที่สุด จี้หมิงและเหลียงปินที่พาเถาเถากับเฉาเฉาแสดงมาทั้งวันเหนื่อยมาก ตอนนี้ก็เริ่มไม่มีแรงต้านทานแล้ว
เสิ่นเสี่ยวคุนไม่มีเวลาได้ทำภารกิจประจำวันที่เขาตั้งไว้เองเลยทั้งเช้า ตอนนี้เลยอุ้มซัวนามาเป่าเล่นป้วนเปี้ยน
แต่เพราะเพิ่งเรียนได้ไม่นาน ต่อให้เสิ่นเสี่ยวคุนจะมีพรสวรรค์แค่ไหน ก็ยังเป่าไม่ได้เป็นเพลงเพราะๆ
เสิ่นฉีฟังแล้วรำคาญ เลยไล่เสิ่นเสี่ยวคุนขึ้นไปที่ห้องเปียโนชั้นสาม ส่วนตัวเองก็นั่งลงที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ พิมพ์แป้นก๊อกแก๊ก
[รีบตัดภาพไปที่นั่นสิ เสิ่นฉีต้องกำลังเขียนนิยายแน่ๆ!]