นักเรียนทั้ง 8 คนรู้สึกชาซวนไปทั้งตัว!
ออกซิโทซิน……
ชาวเน็ตก็ยังงงๆ อยู่
[ไม่ใช่แล้ว……ไม่ใช่เรื่องรักหรอ เพราะไม่ใช่ว่าออกลูกไปแล้วงั้น?]
[ทฤษฎีนี่มันจัดไปเลยนะ]
[ฉันเป็นนักเรียนขี้แพ้ที่เบื่อเรียนที่สุด แต่กลับถูกดูดดื่มด้วยห้องเรียนเล็กๆ ของคุณครูเสิ่นจนหมดสภาพ]
[ขยายความหน่อยสิ 'ออกลูก' มันเป็นยังไงกันแน่?]
……
"ออกซิโทซิน ถูกเรียกว่า 'ฮอร์โมนแห่งการกอด' หรือ 'ฮอร์โมนแห่งความไว้วางใจ' หลั่งออกมาหลังจากมีความใกล้ชิดกัน ช่วยให้เกิดความผูกพันทางอารมณ์และความไว้วางใจในระยะยาว"
"เป็นฮอร์โมนหนึ่งในมุมมองชีววิทยาของความรัก"
ชาวเน็ตต่างรู้สึกผิดหวังกันบ้าง
แต่ทุกคนผิดหวังกันแค่กับคำว่า "ออกซิโทซิน" เท่านั้น ส่วนห้องเรียนของเสิ่นฉีกลับยิ่งทำให้เกิดความคาดหวังมากขึ้น
เสิ่นฉีเขียนกระดานต่อบนเส้นแนวนอนลำดับที่ 3 ของกรอบหลัก
"หลังจากมุมมองทางสรีรวิทยาและชีววิทยาแล้ว มุมมองที่สามของความรักของมนุษย์ก็คือ……"
เสิ่นฉีเขียนลงไป — มุมมองสังคมวิทยา: การเติบโตที่สองฝ่ายเอื้อเฟื้อต่อกัน
"ความรักไม่ได้เป็นเรื่องส่วนตัวของสองคนเท่านั้น แต่ยังเป็นปฏิสัมพันธ์ทางสังคมด้วย"
"ข้อแรก คือ การสร้างเสริมกันและกัน!"
"ความสัมพันธ์แบบรักที่ดีต่อสุขภาพ ควรเป็นความสัมพันธ์ที่สองคนพยุงกันและก้าวหน้าไปพร้อมกัน"
เสิ่นฉีครุ่นคิดเพียงเล็กน้อย แล้วอธิบายต่อ
"ก็คือการสรุปเป็นรูปธรรมของการสร้างเสริมซึ่งกันและกันนั่นเอง พูดให้สั้นที่สุดก็คือ……"
"เพราะเธอ ฉันจึงอยากกลายเป็นคนที่ดีกว่าเดิม!"
นักเรียนทั้ง 8 คนชาซวนไปทั้งตัว!
ซี้ส์……
[โอ้พระเจ้า! เท่สุดๆ!]