“ซี้……ฮื้อ……”
อู๋เสี่ยวฝานตั้งใจเต็มที่ รับใช้หลิวเยียนจนสบายสบายใจยิ่งนัก
แต่ตอนนี้เสียงด่าว่าของเหลียงปินดังเข้ามาในหู หลิวเยียนทั้งรับรู้ความสุขที่อู๋เสี่ยวฝานมอบให้ ทั้งแผ่วลึกล้นด้วยความโกรธ
“เหลียงปิน กลับไปรอที่บ้านพักนะ พวกเราค่อย……ซี้……”
“อือ……คุยกันให้รู้เรื่อง……ฮื้อ……”
เหลียงปินตัดสายทิ้งไปเฉย ๆ หยิบกุญแจรถแล้วเดินออกจากประตูสำนักงาน
บังเอิญเจอหัวหน้าฝ่ายการเงินกำลังเดินตรงมา “คุณเหลียง ผมต้องรายงานสถานะการเงินของเดือนนี้ให้ทราบ……”
เหลียงปินพูดทิ้งไว้เพียงหนึ่งประโยคด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ต่อไปนี้เรื่องแบบนี้ไปหาหลิวเยียนเอา!”
หัวหน้าฝ่ายการเงินอ้าปากค้างทั้งตัว
คุณเหลียงนี่ทวงคืนอำนาจซะแล้วหรือ?
……
เหลียงปินกลับถึงบ้าน ไม่เสียเวลาพูดพล่ามสั่งแม่บ้านให้ผัดเครื่องเคียงสี่จาน หยิบขวดเหล้าเหมาออกมา แล้วครั้งแรกในชีวิตก็เปิดฉากสูบบุหรี่ดื่มเหล้าอย่างเปิดเผยในบ้านตัวเอง
ระหว่างกิน ดื่ม และสูบ ก็เปิดดูละครสั้นที่เคยถ่ายทำไว้สมัยที่เขาและฟานเจี้ยนยังร่วมกันดูแลบริษัทซิงฮั่ว มีเดีย
แม้ละครสั้นเหล่านั้นจะไม่โด่งดังเท่าเรื่องของเสิ่นฉีในตอนนี้ แต่ก็คือประวัติศาสตร์ของซิงฮั่ว มีเดีย คือพยานหลักฐานของสองหนุ่มฟานเจี้ยนกับเหลียงปินที่เดินออกจากรั้วมหาวิทยาลัยมาด้วยกัน ร่วมแรงร่วมใจเติบโตมาด้วยกัน!
ยิ่งตอนนี้ทุกอย่างไม่บริสุทธิ์แบบเดิมแล้ว ก็ยิ่งคิดถึงวันวานที่บริสุทธิ์ที่สุด
วินาทีนั้นเอง ความเศร้าโศกและความเสียใจมหาศาลก็พวยพุ่งขึ้นในใจของเหลียงปิน
ถ้าไม่ได้ตัดสินใจพลาด ละครสั้นไป๋กั่วที่รุ่งเรืองในตอนนี้ จะเป็นของผมกับภรรยา……อดีตภรรยาไป๋ชิงเหอรึเปล่า……