ท่ามกลางสายตาอิจฉาของผู้หญิงคนอื่น ๆ เสิ่นฉีพยักหน้าให้เฉินหวานหยุน แล้วหันมือถือกลับมาเป็นฝั่งตัวเอง
“เอาล่ะ! เชิญคุณผู้หญิงไปต่อเลย!”
“ต่อไปขอเชื่อมต่อสายกับเพื่อนคนถัดไปที่มีปัญหาเรื่องความรัก!
……
“เสิ่นฉี……เอ่อ……สวัสดีครับคุณอุลตราแมนรักแท้!”
เสียงชายที่ดูจะผ่านโลกมาพอสมควรดังขึ้น
ชั่วขณะนั้นเอง เสิ่นฉีกับทุกคนต่างอึ้ง แล้วหันไปมองไป๋ชิงเหอพร้อมกัน
“ผมอายุสี่สิบกว่าแล้ว เคยรัก เคยเกลียด เคยเจอความอบอุ่นและเย็นชาที่แท้จริงที่สุดของโลกใบนี้”
“ผมฝันถึงเสรีภาพ อยากออกเดินทางทั่วโลก……”
ไป๋ชิงเหอส่ายหน้าเบา ๆ พึมพำเสียงเบา “ไม่ใช่หวังเถี่ยจู่หรอก……เขายังไม่ถึงสี่สิบ……”
ทุกคนพยักหน้าเบา ๆ
แต่เสียงมันก็เหมือนจริง ๆ นี่!
“ผมผ่านวัยที่ต้องมาเปรี้ยงปร้างกับเรื่องความรักไปนานแล้ว แต่ใจกลับวุ่นวายกระสับกระส่ายมากขึ้นทุกที”
“อายุขนาดนี้แล้ว ตามหลักควรจะเลิกความหวั่นไหวแบบนั้นได้แล้ว แต่ผมรู้สึกว่าการมีชีวิตอยู่หนึ่งชาติ ไม่ควรจมอยู่แค่เรื่องปลาในกะละมังข้าวในหม้อแบบนี้……”
ชายหนุ่มไม่ได้เล่าเรื่องอะไรพิเศษ แค่เหมือนเล่าเรื่องชีวิตของตัวเอง และความรู้สึกในช่วงวัยของเขา
แต่ถึงกระนั้น ก็ทำให้เพื่อนชาวเน็ตจำนวนมากในห้องแชทสดที่อยู่ในช่วงวัยและจิตใจใกล้เคียงกันเข้าถึงความรู้สึกเดียวกันได้
เสิ่นฉีเองก็รู้สึกอินขึ้นมาเหมือนกัน
เมื่อชายคนนั้นพูดจบ ราวกับทั้งบ่นทุกข์ทั้งพูดกับตัวเอง เขาก็รู้สึกอายขึ้นมาเอง
“เอ่อ……ขอโทษนะครับ ผมเองก็ไม่คิดว่าจะโดนเชื่อมสายด้วย ดวงดีจริง ๆ……”