ฟานซือเจ๋อกับเสี่ยวคุนกินข้าวเสร็จ ก็ต่างคนต่างจับโทรศัพท์เล่นเกมกันในห้องส่วนตัว
เสิ่นฉีกับเหลียงปินนั่งเผชิญหน้ากัน
"ยังจำข้อความที่ฉันส่งให้ได้ไหม"
มือที่ถือแก้วไวน์ของเหลียงปินสั่นเป็นจังหวะทันที และสบตากับเสิ่นฉี
เหลียงปินจำทุกตัวอักษรในข้อความนั้นได้ — เหลียงปิน การสมรสต้องการความจริงใจ!
ตั้งแต่ได้รับข้อความนั้น เหลียงปินก็รู้แล้วว่าเสิ่นฉีรู้ทุกอย่าง
ชายหนุ่มถอดหายใจเบา ๆ ชนแก้วกับเสิ่นฉี ดื่มไวน์ลงคอหมดแก้ว แล้วใบหน้าก็ปรากฏความคิดถึงบางอย่างปนกับความทรมานภายใน
"เรื่องนี้… พูดกันยาวเหยียด!"
ชีวิตมหาวิทยาลัยช่างสนุกเหลือเกิน!
ประเด็นนี้เห็นได้ชัดจากตัวหลิวเยียนเลย
สมัยนั้นหลิวเยียนคือดาวประจำมหาวิทยาลัย สาวสวยวัยรุ่นเต็มเปี่ยม ฐานะครอบครัวก็ไม่เลว
เหลียงปินกับฟานเจี้ยนต่างหลงรักหลิวเยียนพร้อมกัน แต่ฟานเจี้ยนสารภาพรักก่อน ทำให้เหลียงปินเปิดปากพูดไม่ได้ซะแล้ว
ความเป็นเพื่อนแท้ของวัยหนุ่มทำให้เหลียงปินต้องเล่นเป็นทีมสนับสนุนให้ฟานเจี้ยนไล่ตามหลิวเยียน แต่ระหว่างทาง หลิวเยียนไม่ได้ชอบฟานเจี้ยนเลย กลับเผลอใจหลังดื่มเมา และนอนด้วยกันบนเตียงกับเหลียงปินที่เธอหลงรัก
ครั้งเดียวเข้าเป้า!
หลิวเยียนทำแท้ง...
นับจากนั้น เหลียงปินกับหลิวเยียนก็คบกันแบบลับ ๆ ต่อเนื่อง และเพราะความเป็นเพื่อน จึงปิดบังเรื่องนี้จากฟานเจี้ยนมาตลอด
สมัยนั้นฟานเจี้ยนหมดหน้าพอใจในตัวหลิวเยียน ทำสารพัดอย่างจนเหลียงปินกับหลิวเยียนใจอ่อนไปเอง
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาก็ยิ่งไม่กล้าบอกฟานเจี้ยนผู้บริสุทธิ์ในตอนนั้น