[ไม่เอาหน่าซิ...จัดการด้วยการตีเลยเหรอ?]
[โหดเกินไปหน่อยไหมเนี่ย?]
[นึกถึงตอนเด็กๆ ที่พ่อจับฉันนั่งเขียนหนังสือ สมัยนั้นเจ็บปวดจนฝังลึกในใจเลย]
[ไป๋อ๋องหลังบอกว่าในบ้านเลี้ยงลูกด้วยวิธีที่วิทยาศาสตร์มากไม่ใช่เหรอ?]
[ตีอย่างวิทยาศาสตร์ก็คือวิทยาศาสตร์แหละ]
ไป๋ชิงเหอดูเหมือนจะไม่คิดอะไรเลย
"ในเรื่องการเรียนและความสามารถพิเศษของเด็ก ทางบ้านเราเข้มงวดมากจริงๆ"
"ความเข้มงวดจะทำให้เด็กมีนิสัยที่ดี และทำให้เด็กเรียนรู้ได้ดีขึ้น"
ประโยคนี้อาจทำให้แขกรับเชิญหลายคนในสตูดิโอเห็นด้วย และบนหน้าจอก็มีเสียงสนับสนุนมากมาย
แต่หลี่ฮวนเกอกลับขมวดคิ้ว รู้สึกอึดอัดใจขึ้นมาเล็กน้อย
เหลียงเฉาเฉาในภาพดูหวาดกลัว หน้าน้อยๆ ซีดเผือด ก้มเก็บปากกาที่ถูกตีหลุด แล้วเริ่มเขียนหนังสือใหม่ด้วยท่าทางหวาดระแวง
กว่าจะครึ่งชั่วโมง เหลียงปินไปทำอาหารเช้า สีหน้าของเหลียงเฉาเฉาถึงจะผ่อนคลายลงบ้าง
ในห้องถ่ายทอดสดดูเหมือนจะอึมครึมขึ้นมา คณะสังเกตการณ์เงียบเชียบ
เหลียงปินทำอาหารเช้าอย่างพิถีพิถัน เงียบสงบ และดูชำนาญมาก
เหลียงเฉาเฉาก็ดูรู้จักกาลเทศะเป็นอย่างยิ่ง หยิบชาม ตะเกียบ และช้อนออกมาก่อนล่วงหน้า ยังเตรียมกระดาษทิชชูไว้อย่างระมัดระวัง
เขาวางกระดาษทิชชูไว้กลางโต๊ะ เหมือนจะคิดว่ามันบังจานอาหาร เลยหยิบไปวางไว้ข้างโต๊ะอย่างตั้งใจ
ตอนเหลียงปินยกกับข้าวออกมา เหลียงเฉาเฉารีบลุกไปรับ แล้ววางบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง
ระหว่างทานข้าว พ่อลูกเงียบกริบ ทานกันอย่างสงบ
เหลียงปินเช็ดปาก แล้วถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย: