เสิ่นฉีและหลี่ฮวนเกอพูดความจริงจริง ๆ เพียงแต่ซ่อนเรื่องการแต่งงานตามสัญญาเอาไว้
หลังจากเก็บแป้งทอดที่จะให้แม่ยาย เสิ่นฉีก็หยิบของห่อด้วยผ้าสีแดงออกมาอีกหนึ่งชิ้น
เสิ่นเสี่ยวคุนอยากรู้มาก ยื่นหัวเข้ามาดู
“นี่อะไร?”
เสิ่นฉีแกะผ้าสีแดงออก ด้านในมีตุ๊กตาไม้แกะสลักขนาดสิบกว่าเซนติเมตร
รูปชายหญิงเหมือนจริงมาก แม้แต่สีหน้าและรอยย่นบนใบหน้าก็ชัดเจนสุด ๆ
เสิ่นเสี่ยวคุนตะลึงไปเลย!
[นี่...เสิ่นฉีแกะสลักเป็นด้วยเหรอ?]
[ให้ตายเถอะ เสิ่นฉีเป็นมนุษย์จริง ๆ เหรอ? คนคนเดียวจะมีเวลามากขนาดนั้นฝึกฝนทักษะมากมายจนเชี่ยวชาญขนาดนี้ได้ยังไง?]
[ผู้เฒ่าผู้แก่สองคนที่แกะสลักไว้ไม่ใช่ว่าจะเป็นพ่อแม่ของคุณฮวนเกอเทียนโฮ่วหรือเปล่า?]
[ของขวัญแบบนี้ ปู่ย่าตายายคนไหนเห็นแล้วจะไม่หลงใหล?]
หลี่ฮวนเกอในห้องส่งสัญญาณตกใจ ดวงตาคู่งามจ้องตุ๊กตาไม้แกะสลักในมือเสิ่นฉีไม่วางตา
ถ้าเป็นฟางเฉี่ยน หลีเหล่ย และจัวอีอี คงไม่ถามกันแล้ว
ถามอะไรหลี่ฮวนเกอก็ส่ายหน้าอย่างเดียว
แต่ซูซิงจูเพิ่งมา ยังไม่รู้จักรูปแบบ แต่พอเห็นตุ๊กตาไม้แกะสลักที่เหมือนคนจริง ก็ตกใจถามว่า
“ฮวนเกอ เสิ่นฉีแกะสลักเป็นเหรอ?”
หลี่ฮวนเกอส่ายหน้า
“ฉันไม่รู้สิ ปี ๆ นี้ฉันไม่เคยเห็นเสิ่นฉีแกะสลักอะไรเลย!”
“หา?” ซูซิงจูตกใจ “คนที่รักกันอยู่ด้วยกัน ผู้ชายไม่ควรพยายามโชว์จุดดีทั้งหมดของตัวเองให้ผู้หญิงเห็นหรอกเหรอ? คำอธิบายเดียวที่เป็นไปได้คือเสิ่นฉีแกะสลักไม่เป็น นี่คงจ้างคนอื่นแกะ!”