สัปดาห์นี้เสิ่นเสี่ยวคุนไปพักอยู่บ้านของเย่เนี่ยนชิวกับหลี่เนียนเกิง ฟานซือเจ๋อจึงต้องกลับมาบ้านตัวเอง
ในห้องอาหารของบ้านหลังใหญ่ หลิวเยียนมองเด็กชายที่ก้มหน้ากินข้าวด้วยสีหน้าไม่พอใจ แล้วเอ่ยเสียงนุ่มนวลที่สุด
"ซื่อเจอ อยู่บ้านเสี่ยวคุนมานานขนาดนั้น ไม่คิดถึงแม่เลยเหรอ?"
ฟานซือเจ๋อไม่แม้แต่จะเงยหน้า "แม่คิดถึงผมเหรอ? โทรศัพท์ไม่โทร ข้อความไม่ส่งสักฉบับ ตอนนี้กลับมาว่าผมไม่คิดถึงแม่?"
หลิวเยียนสีหน้าตึงเป็นระยะ
"ซื่อเจอ ก็เพราะบริษัทในเครือฝั่งแม่มีธุรกิจร่วมกับเสิ่นฉี แม่เลยกลัวโทรไปแล้วจะถูกเข้าใจผิดว่ามาเจรจาธุรกิจผ่านตัวเอ็น..."
"หยุดนะ!" ฟานซือเจ๋อหน้านิ่งเคร่ง "เรื่องของบริษัทซิงฮั่ว มีเดีย แม่เคยยุ่งเรื่องนี้เมื่อไหร่? จะเกี่ยวอะไรกับแม่สักหน่อย?"
หลิวเยียนใจเย็นอธิบาย "แต่ซิงฮั่ว มีเดีย ก็เป็นบริษัทของแม่เหมือนกันนะ"
ฟานซือเจ๋อหัวเราะเยาะ
"นึกว่าผมไม่รู้? นึกว่าผมไม่เล่นเน็ต?"
"ตอนนี้เปิดแอปวิดีโอสั้นสักอัน เลื่อนทีเดียวก็เจอแต่เรื่องไร้สาระของแม่กับเหลียงปิน จะหลอกผมทำไม?"
ริมฝีปากหลิวเยียนสั่นเป็นระยะ แต่กลับไม่รู้จะพูดอะไรดี
ฟานซือเจ๋อหัวเราะเยาะต่อ
"ตอนนี้แม้แต่เด็กในอนุบาลยังพากันว่าผมไม่มีพ่อ!"
"ผมไม่มีพ่อจริงเหรอ? พ่อผมไม่ใช่เหลียงปินเหรอ?"
"พ่อมีครอบครัวของตัวเองใช่ไหม? แต่แล้วก็แต่งาน!"
"แต่ถ้าพ่อแต่งงานไปแล้ว ทำไมถึงไม่มาบ้านเราหาผมล่ะ?"
หลิวเยียนตัวแข็งค้างไปทั้งตัว!