หลี่ชูเดินตามหลี่ฮวนซวินไปรอบ ๆ แล้วรู้สึกแปลก ๆ อยู่ไม่น้อย
ไม่ว่าฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์จะต่างจากบริษัทบันเทิงของปังโดยรวมแค่ไหน แต่ความใฝ่ฝันต่อดนตรีของนักร้องที่นี่นั้นจริงใจอย่างชัดเจน
หลี่ชูตัดสินได้ว่าอย่างน้อยที่สุดนี่คือบริษัทที่จริงจังและรับผิดชอบต่อดนตรีอยู่แล้ว
มีแค่จุดนี้จุดเดียว ก็ถือว่าเพียงพอแล้ว
แค่จุดนี้จุดเดียว ก็เหนือกว่าบริษัทบันเทิงปังทุกแห่งรวมกันเลยละ
ตอนนี้ในใจของหลี่ชูตัดสินใจแล้วว่าจะเข้าร่วมฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์
แต่เพื่อความชัวร์ แถมยังไม่รีบ ก็ยังมีเวลาเยอะให้สังเกตต่อไป
ตอนเที่ยง หลี่ฮวนซวินยังพาหลี่ชูไปกินข้าวที่โรงอาหารซึ่งเปิดให้ศิลปินใช้บริการ
ในฐานะดารา เธอกินของอร่อยมาแล้วนับไม่ถ้วน
โรงอาหารของฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์มีแต่อาหารจานบ้าน แต่กลับอร่อยผิดปกติ
สิ่งที่ทำให้หลี่ชูประหลาดใจไม่ใช่อาหาร แต่เป็นรูปแบบแบบนี้
ไม่ว่าจะประเทศไหนในโลก ศิลปินกินข้าวกันอย่างพิถีพิถันมาก และแทบไม่ค่อยกินในโรงอาหารแบบนี้
เพราะเรื่องความปลอดภัยหนึ่ง เพื่อกันศิลปินเจอกันบ่อยเกินจนเกิดความคิดหรือความสัมพันธ์ที่ไม่ดีอีกหนึ่ง
แต่ฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์ไม่สนใจเรื่องนี้เลยสักนิด
เมื่อเห็นศิลปินและนักร้องของฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์จำนวนมากกำลังกินข้าวกัน พร้อมเสียงหัวเราะร่าเริงดังขึ้นเป็นระยะ หลี่ชูตกใจสุดขีดจนบรรยายไม่ถูก
ที่นี่ดูแปลก ๆ ไปหมด ไม่ใช่แก๊งฉ้อโกงใช่ไหมนะ?
รวบคนหน้าตาดีมาไว้ด้วยกัน พอคนครบก็ส่งไปทางเหนือของเมียนมาตัดไต หรือไม่ก็ส่งไปเป็นของเล่นให้มหาเศรษฐีและมหาภริยา?