ในห้องแคปซูลที่เงียบสงบที่สุดของคาเฟ่แห่งหนึ่ง
ข้างนอกสายลมหนาวพัดผ่าน ข้างในห้องเงียบสนิท
กาแฟหน้าไป๋ชิงเหอเย็นชืดไปนานแล้ว แต่ตั้งแต่นั่งลงจนถึงตอนนี้ เธอไม่ยอมถอดทั้งหน้ากากและแว่นกันแดดเลย
เหลียงปินเองก็ไม่รู้จะเริ่มเปิดปากอย่างไร สายตาเขามองผ่านแว่นกันแดดของไป๋ชิงเหอไม่ได้ มองไม่เห็นความคิดในใจของเธอเลย
ในที่สุด ไป๋ชิงเหอเป็นฝ่ายทลายความเงียบก่อน
"เรื่องของนายฉันรู้หมด ส่วนเรื่องของฉัน นายก็รู้ชัดทุกอย่างเหมือนกัน งั้นเรื่องในอดีตที่ผ่านมา เราทั้งสองก็ไม่ต้องพูดอะไรกันมาก"
"ตอนนี้หย่ากันไปแล้ว ก็ไม่ต้องไปใส่ใจเรื่องเก่า ๆ อีก... ใช่ไหม"
เหลียงปินพยักหน้า
ไป๋ชิงเหอถอนใจเบา ๆ แล้วยิ้ม
"สมรสมาหลายปี ฉันรักนายจริง ๆ ..."
มือใต้โต๊ะของเหลียงปินสั่นเหมือนกันเล็กน้อย เขาพยักหน้าเบา ๆ
"เรื่องทรัพย์สินชัดเจนอยู่แล้ว ของนายเป็นของนาย ของฉันเป็นของฉัน"
ไป๋ชิงเหอพูดจบก็จ้องมองดวงตาของเหลียงปินอย่างเคร่งครัด แล้วเอ่ยต่อ
"สิทธิ์การเลี้ยงดูเฉาเฉาให้ฉัน นายมีปัญหาไหม"
เหลียงปินสะดุ้งจะพยักหน้าทันที แต่แล้วนึกขึ้นได้ถึงคำสั่งของหลิวเยียน คิ้วขมวดขึ้นเบา ๆ
ไป๋ชิงเหอรอไป 5 วินาที คิ้วใต้แว่นกันแดดย่นขึ้น เล็บของเธอกดลงไปในฝ่ามือ
"งั้น... นายจะแย่ง?"
เหลียงปินไม่พูดอะไร แค่ยกกาแฟขึ้นมาอย่างอารมณ์เสียเขินอาย
ไป๋ชิงเหอได้คำตอบแล้ว ก็หัวเราะเยาะออกมาทันที
"ดี ดีมาก นี่แหละสไตล์ของหลิวเยียน..."