ในตรอกแคบ ๆ ป้ายไฟระดับต่ำที่ถูกพวกเสิ่นฉีเรียกกันอย่างเป็นมิตรว่า "โรงแรมธุรกิจนานาชาติว่านโหย่ว" กำลังกะพริบแสงระริก
บาร์บีคิววานโหยว!
ตัว "วาน" ไม่สว่าง แถมส่วน "เข่า" ในคำ "เข่า" ก็ดับไปแล้ว
จี้หมิงกับหวังถี่จูที่ยืนอยู่หน้าร้านบาร์บีคิววานโหยวสวมแว่นกันแดดกับผ้าปิดปาก หน้าตางงงัน
"หลังจากที่พวกเราเลิกเล่นกับเหลียงปินแล้ว ไม่ได้แวะมาอีกเลยใช่ไหม" จี้หมิงถาม
หวังถี่จูพยักหน้า "ฉันกับครูไป๋เคยมาอีกทีหนึ่ง หลังจากนั้นก็ไม่มาแล้ว ไม่คิดว่าตอนนี้จะเปลี่ยนเป็นร้านวานเผาไฟซะได้!"
จี้หมิง: "......"
"ว่ากันตามตรง อัณฑะแกะที่นี่อร่อยที่สุดเท่าที่ฉันเคยกินมา!" หวังถี่จูพูด "ยังคิดถึงเลยนะเนี่ย!"
"ดูท่าพวกเราจะมีแต่เหลียงปินคนเดียวที่ไม่ชอบกินอัณฑะแกะ......" จี้หมิงแฝงแววความทรงจำออกมาเล็กน้อย
เหผู่อี้เฉิงเดินมาจากด้านหลัง กอดไหล่จี้หมิงกับหวังถี่จูพร้อมกันทั้งสองข้าง
"ไม่ได้มานานขนาดนี้ เสิ่นฉีทำไมจู่ ๆ ถึงอยากมากินที่นี่ล่ะ?"
เหผู่อี้เฉิงสูดลมหายใจลึก ๆ
"สูดดึ๊บ...... กลิ่นอัณฑะแกะเนี่ยแหละ!"
เจ้าของร้านยังจำจี้หมิงทั้งสามได้ รีบวิ่งออกจากในร้านมาด้วยความยินดี
"โอ๊ย ไม่ได้มานานแค่ไหนแล้ว เข้ามาในร้านเร็ว!"
จี้หมิงทั้งสามเผชิญกับบรรยากาศอบอุ่นชีวิตคนธรรมดาที่ไม่ได้สัมผัสมานาน ก็ยิ้มแย้มขึ้นทันที
"ลิวเก่า!"
"ฮ่า ๆ ๆ ลิวเก่า!"
"พี่หลิว!"
เจ้าของร้านพาทั้งสามไปยังห้องย่อยเล็กที่กลุ่มเพื่อนซี้นี้เคยจองประจำ
มองจี้หมิงทั้งสามเดินเข้าไป เจ้าของร้านถอนใจเบา ๆ
หลิวปี้ ลูกสาวของเจ้าของร้านเดินเข้ามา ถามด้วยความสงสัย "พ่อ เพื่อนเก่าของพ่อเหรอ?"