แม้จะคุยกันจนเกือบค่ำคืน แต่ทุกคนก็ยังดื่มแก้วสุดท้ายที่หลี่ฮวนเกอยกขึ้น
ถึงจะเสียดาย แต่การมาครั้งนี้ได้ผลตอบแทนมหาศาลจริง ๆ
ระหว่างทางกลับ แต่ละคันรถต่างก็คุยกันเองในรถของตัวเอง
หลินเซียวลู่เมามาย ซบพิงตัวจี้หมิง
“ที่รัก กลับไปออกกำลังกายกันเถอะ”
ภาพหลี่ฮวนเกอลอยขึ้นในหัวจี้หมิง เข้าตาลุกวาวตอบ “อืม”
เขานึกถึงเรื่องในอดีตไม่ได้
สมัยนั้นจี้หมิงตั้งใจจะใช้ฐานะและระดับฐานะดาราของตัวเองเล่นงานหลี่ฮวนเกอ แต่ไม่คิดว่าหลี่ฮวนเกอจะแข็งกร้าวขนาดนั้น
ต่อมาหลี่ฮวนเกอก้าวขึ้นมาทีละขั้นจนถึงวันนี้ จี้หมิงคิดว่าเมื่อหลี่ฮวนเกอไปหาผู้ชายที่เกาะกินแบบนี้ ต้องจัดการได้ง่ายแน่ จึงลองชวนหลี่ฮวนเกอออกไปเที่ยว แต่ก็ถูกปฏิเสธอีก
ถึงตอนนี้ จี้หมิงรู้แล้วว่าเขาไม่มีทางได้หลี่ฮวนเกออีกต่อไปแล้ว
ตราบใดที่มีเสิ่นฉีอยู่ เมื่อหลี่ฮวนเกอกินข้าวละเอียดจนชินปาก ผู้ชายคนอื่นก็เป็นได้แค่อาหารหมา
จี้หมิงก็เข้าใจแจ้งแล้วว่าหลี่ฮวนเกอเป็นหนึ่งในไม่กี่คนในวงการบันเทิงที่ชีวิตส่วนตัวสะอาดจริง ๆ
น่าเสียดายเหลือเกิน……
“พ่อ แม่ ตอนนี้เกือบเที่ยงคืนแล้ว จะยังไปออกกำลังกายกันอีกเหรอ” เถาเถาเดินมาแซม “งั้นลูกขอออกด้วยได้ไหม”
……
“ซิงจู เราไม่ได้อบผ้ากันนานแล้วนะ” โพยี่เฉิงหน้าแดงซ่าน จับมือซูซิงจูไว้
ซูซิงจูหน้าแดงระเรื่อเพราะเหล้า สายตาลึกเหมือนน้ำทะเลสาบไกล เต็มเปี่ยมไปด้วยความอยาก
“อืม……คืนนี้เราอบได้สามรอบ!”
โพยี่เฉิงหัวเราะแห้ง “ตอนนี้ฉันทำได้มากสุดสองรอบ ฮ่า ๆ……”
ซูซิงจูแอบยื่นมือไปจับพู่น้อย