เจมส์ทั้งสามคนถึงกับอึ้งไปหมด
“เฮ้ย...ที่นายพูดน่ะ จริงหรือเปล่าเนี่ย? ไม่ใช่หลอกเราเล่นหรอกนะ?” คิมแจกิถามอย่างไม่พอใจ
หนุ่มแว่นเลื่อนแว่นตา ก่อนจะส่ายหน้า
“จริงทุกคำ!”
เจมส์ยังมีความหวัง ถามต่อว่า “แล้วหมูป่าล่ะ? หมูป่าไม่น่าจะเป็นสัตว์คุ้มครองนะ?”
หนุ่มแว่นเลื่อนแว่นตาอีกครั้ง คราวนี้เขายิ้มออกมา ก่อนจะอธิบาย
“เมื่อก่อนก็เป็น แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว กรมป่าไม้และทุ่งหญ้าได้ประกาศปรับปรุง ‘บัญชีรายชื่อสัตว์ป่าบกที่มีคุณค่าทางนิเวศ วิทยาศาสตร์ และสังคมที่สำคัญ’ เมื่อเดือนมิถุนายนของปีก่อนหน้า โดยหมูป่าถูกถอดออกจากบัญชีดังกล่าว...”
“นั่นหมายความว่าหมูป่าไม่ใช่สัตว์ป่าที่ได้รับความคุ้มครองตาม ‘กฎหมายคุ้มครองสัตว์ป่าแห่งชาติ’ อีกต่อไป”
เจมส์ทั้งสามคนดีใจขึ้นมาทันที พวกเขากำลังจะถามว่ามีเครื่องมือล่าสัตว์หรือไม่...
แต่หนุ่มแว่นสีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอีกครั้ง พูดว่า
“ถึงอย่างนั้น การล่าหมูป่ายังต้องปฏิบัติตามกฎหมายและข้อบังคับที่เกี่ยวข้อง การล่าโดยไม่มีใบอนุญาตจะต้องรับผิดชอบตามกฎหมาย!”
รอยยิ้มของเจมส์ทั้งสามคนแข็งค้างอยู่บนใบหน้า
แล้วหนุ่มแว่นก็เลื่อนแว่นตาอีกครั้ง ยิ้มแล้วพูดว่า
“แต่ที่นี่มีใบอนุญาต!”
เจมส์ทั้งสามคนกำลังจะยิ้ม แต่จู่ ๆ ก็หยุดพร้อมกัน ทั้งสามคนจ้องหน้าหนุ่มแว่นต่อไป
เขายังพูดไม่จบ!
จริงอย่างที่คิด หนุ่มแว่นพูดต่อว่า
“แต่ใบอนุญาตเป็นของรีสอร์ตอี๋หยุนซานจวง ส่วนพวกคุณกำลังเข้าร่วมรายการวาไรตี้ ‘แม่ไปทำงานต่างถิ่น’...”
“ไม่มีใบอนุญาต!”
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ไอ้หนูนี่เป็นอัจฉริยะตัวจริง!]