ท่วงทำนองเปลี่ยนไป!
ความยิ่งใหญ่ลดลงเล็กน้อย แต่อารมณ์พุ่งทะยาน
เสิ่นฉีเปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงกว้างไกลแบบหนึ่งอย่างฉับพลัน อัดแนบความรู้สึกเข้าไปมากขึ้น
"โล่สีทอง หล่อหลอมจากเลือดแห่งใจ"
"ยามยากลำบากคือหนทางแสดงฝีมือ แสดงฝีมือ"
"เพื่อรอยยิ้มของแม่ เพื่อผลผลิตอันอุดมของแผ่นดิน"
"ปีที่ผ่านเลือดเนื้อ เกรงกลัวใครเล่า"
โล่สีทอง……นั่นคือตราตำรวจ!
วินาทีนี้ หลายกลุ่มคนพิเศษฟังออกแล้ว ว่าในสามเพลงของเสิ่นฉีวันนี้ มีหนึ่งเพลงที่ร้องถวายแด่พวกเขา!
คนทำเพลงมืออาชีพจำนวนมากก็ฟังออกเช่นกันว่านี่คือสามเพลง!
เพลงแรก ร้องถวายแด่ชาวหัวเซี่ยผู้รักชาติทุกคน!
เพลงที่สอง ร้องถวายแด่บรรดาวีรชนผู้พลีชีพเพื่อชาติในวันวาน!
เพลงที่สาม ร้องถวายแด่เหล่าพี่ตำรวจผู้รักษาความสงบเรียบร้อยของสังคม!
ทำนองเศร้าหวานยาวเหยียดดังขึ้นเมื่อฉับพลัน นิ้วเสิ่นฉีไหลลื่นไปบนคีย์เปียโนอย่างช้า ๆ กลิ่นอายแบบเพลงพื้นบ้านคละคลุ้ง
"ดอกชานตานตันนั้นบานสะพรั่งโอ้~~~ แดงสดใสนักนัก~~~"
"พี่ชายของพวกเรา~เดินข้ามซอยลำธาร~~~"
"รอยยิ้มนั้นทีละใบเอ๊ย~หัวใจทีละดวง~~~"
"ต้อนรับพี่ชายกลับบ้าน~~~"
ซู้!
[เพลงพื้นบ้าน! นี่คือวิธีร้องแบบเพลงพื้นบ้าน!]
[พระเจ้าจอร์จ ความสามารถด้านการแต่งเพลงกับฝีมือการร้องแบบนี้มันอะไรกัน!]
[เพลงที่สี่เปลี่ยนไปอีกแล้ว เหมือนร้องให้คนธรรมดาผู้บริสุทธิ์ ก็เหมือนร้องให้ภรรยาทหาร!]
[ฉันเมามันตอนนี้ขนลุกไปทั้งตัว!]
[ต้องพาพวกศิลปินไร้จริยธรรมนั่นทั้งหลายมาดูฉากสดนี่ให้เห็นกับตา!]
[เสิ่นฉีขึ้นแท่นเทพอีกแล้ว!]
……
สมองของจินกุ้ยจื่อกับหม่าเยินเยินต้านไม่ไหวจนสับสนไปหมดแล้ว!
แต่ทั้งสองก็รู้ดีประการหนึ่ง นั่นคือคุณค่าของการแสดงของเสิ่นฉีวันนี้มหาศาลเกินคำบรรยาย!