เหลียงปินนั่งอยู่ในห้องทำงานประธานกรรมการที่กว้างขวางและแจ่มใส รู้สึกเหมือนทุกอย่างตรงหน้ายังเลือนลองเหมือนภาพลวงตา
ห้องทำงานห้องนี้แท้จริงไม่ได้ใหญ่หรือหรูหรากว่าห้องทำงานเดิมของเหลียงปินเองเท่าไรนัก แต่ความหมายที่มันแทนนั้นต่างกันคนละเรื่อง
มันแทนอำนาจและฐานะ แทนอำนาจการควบคุมบริษัทซิงฮั่ว มีเดียทั้งบริษัท!
เหลียงปินเคยมาห้องนี้บ่อยครั้งในอดีต แต่มักมาในฐานะลูกน้องเพื่อรายงานงานหรือคุยเรื่องงาน หรือไม่ก็มาในฐานะเพื่อนรักเพื่อจิบชาสูบบุหรี่กัน
ครั้งนี้ เหลียงปินนั่งอยู่ตรงนี้ในฐานะเจ้าของ
นั่งอยู่บนเก้าอี้สำนักงานตัวใหญ่ราคาแพง สองมือวางบนโต๊ะทำงานไม้ตัวโตราคาแพง ก้นบุหรี่ในที่เขี่ยบุหรี่ถูกจุ่มไว้เต็มจนดูเหมือนเม่นตัวหนึ่ง
โทรศัพท์มีเสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นเป็นระยะ แต่เหลียงปินไม่เคยเงยหน้าไปมองเลย
กระทั่งเหลียงปินเชื่อสนิทใจว่าทุกอย่างตรงหน้าเป็นความจริงแล้ว เขาถึงได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
หลิวเยียน — วันนี้วันจันทร์ ห้ามให้ซือเจไปบ้านเสิ่นฉีอีกแล้วนะ หาทางนัดเสิ่นฉีหน่อย ใช้โอกาสขอบคุณที่เขาดูแลซือเจเป็นข้ออ้าง คุยเรื่องละครสั้น เธอต้องการผลงานเร่งด่วน เพื่อรักษาตำแหน่งนี้เอาไว้ให้มั่น!
ตอนนี้เหลียงปินรู้สึกหมดหวังขึ้นมาจืด ๆ หนึ่งอย่าง สิ่งที่ฝันถึงมาตลอดได้มาอยู่ในมือ แต่มันก็หมายความว่าต้องสูญเสียบางอย่างไปด้วยเช่นกัน
ไป๋ชิงเหอ — คืนนี้กลับมากินข้าวไหม เฉาเฉาเป็นเด็กที่ไม่ค่อยแสดงความคิดของตัวเอง แต่วันนี้เขาถามว่าทำไมหลายวันมานี้ไม่กลับบ้าน ฉันรู้ว่าเธอยุ่ง แต่ยังไงก็ต้องกลับบ้านบ่อย ๆ นะ
ในใจเหลียงปินรู้สึกหมดหวังขึ้นมาอีกครั้ง แต่ความรู้สึกที่ลึกกว่านั้นคือความอาลัย