บรรยากาศเปลี่ยนไปในพริบตา!
อู๋เสี่ยวฝานลุกขึ้นยืนแบบนิ่งค้าง หลี่หย่ากับโจวฉีฉีรีบส่งสายตาถึงกัน
แม้แต่ผู้หญิงโต๊ะข้าง ๆ ก็ยังส่งสายตาให้อู๋เสี่ยวฝาน
ต้องยอมรับว่าอู๋เสี่ยวฝานฉลาดจริง ๆ เข้าใจสารที่สายตาเหล่านั้นสื่อได้ในพริบตา:
ตู้เย็นทั้งสามที่ คือห้องครัว โรงอาหาร และห้องพักของจี้หมิง...
ไม่มีเบียร์เหลือแล้ว!
ถูกขโมยหมดทั้งหมด!
ดังนั้นตอนนี้ถ้าอู๋เสี่ยวฝานอยากเอาเบียร์กลับมาให้เสิ่นฉีสักขวด ก็ต้องปีนหน้าต่างห้องครัวหรือโรงอาหารออกไป วิ่งกระชากไปที่หอชายเพื่อเอาเบียร์
แล้ววิ่งกลับมาปีนหน้าต่างเข้ามาใหม่
ตอนนี้ทุกคนอยู่ที่โรงอาหาร และโรงอาหารก็มีตู้เย็น
อู๋เสี่ยวฝานเดินไปที่ตู้เย็นท่ามกลางสีหน้าเป็นห่วงของแขกรับเชิญทั้งเจ็ด เปิดประตูตู้เย็น ยืนมือเข้าไปคลำ
"เอ๊ะ? ไม่เย็นเลยนะ..."
"เดี๋ยวไปดูตู้เย็นที่ห้องครัวก่อน ถ้าไม่ได้จริง ๆ ค่อยไปดูตู้เย็นในห้องคุณจี้"
อู๋เสี่ยวฝานแสร้งทำท่าธรรมดาออกจากโรงอาหารเข้าไปในห้องครัว ก้าวเดียวก็พุ่งขึ้นไปบนหน้าต่างแล้วกระโดดลงไป แล้ววิ่งเป็นลมกรด
สักพัก อู๋เสี่ยวฝานกลับมาพร้อมพยายามกลั้นลมหายใจ ส่งเบียร์หนึ่งขวดให้เสิ่นฉี
เสิ่นฉีกัดฝาขวดขาดด้วยฟันในจังหวะเดียว
กรอบ!
ปุ๊ด...
ฟองเบียร์พุ่งทะยาน กลิ่นหอมของเบียร์ลอยคลุ้งไปทั่ว
แขกรับเชิญอยากจะแย่งกันกิน
"ว้าแตก?" จี้หมิงขยุ้มจมูก "ทำเอาอยากเลย... อู๋เสี่ยวฝาน นายไปเอามาให้ฉันด้วยสักขวด"
อู๋เสี่ยวฝาน: ...
เขาลุกขึ้นยืนแบบกลไก แล้วเดินออกไปแบบกลไก