เสิ่นเสี่ยวคุนแอบอยู่หลังกำแพงตรงหัวบันได หัวใจขึ้นๆ ลงๆ อย่างหนัก
เขาจะนอกใจ! ไอ้ผู้ชายหมาหวงของ! กลับไปหาผู้หญิงอื่นข้างหลังแม่ฉัน! ฉันจะตีให้ตาย!
ห้ะ? เขาหาผู้หญิงแก่ๆ คนนึงเนี่ยนะ?
แม่เจ้า! คนเดียวไม่พอ ยังมีสองคนอีก?
อ๋อ ที่แท้ก็ซ้อมเพลงกันนี่เอง ซ้อมเพลงอะไรนะ? ใช่ที่เสิ่นฉีแต่งไหม?
มีดีเหมือนกันแฮะ...
เฮ้ย... เพลงนี้โคตรจะเพราะ!
รู้สึกว่าเหมาะกับแม่ฉันสุดๆ!
เครื่องดนตรีพื้นบ้านสนุกขนาดนี้เลยเหรอ?
อยากไปร่วมด้วยจัง...
เมื่อเพลงจบลง เหล่าป้าๆ ลุงๆ ก็ปรบมือกัน
"ถึงแม้พึ่งเริ่มซ้อมเพลงพระจันทร์ปรากฏเมื่อใด แต่รู้สึกว่าดีมากเลยนะ"
"ใช่สิ ฉันว่าเครื่องดนตรีที่เสี่ยวเฉินออกแบบให้แต่ละส่วนเข้ากับเพลงนี้สุดๆ!"
"ป้าจางสมกับเป็นนักร้องที่ลงมาจากคณะศิลปะการแสดง ฝีมือยังไม่ตกยุคเลยจริงๆ"
"เพราะทุกคนเล่นประกอบได้ดีต่างหากล่ะ"
เสิ่นฉียิ้มๆ รินน้ำให้ทุกคนคลายคอ
"เครื่องดนตรีและการร้องของทุกคนยอดเยี่ยมมาก ถึงได้ราบรื่นขนาดนี้ ถ่ายทอดแก่นแท้ของเพลงออกมาได้ในทันที"
"ยังมีเวลาอีกสองเดือน ในช่วงนี้พวกเรานัดกันมาซ้อมบ้างเป็นครั้งคราวก็เพียงพอแล้ว ถึงตอนนั้นจะต้องเป็นการแสดงที่โดดเด่นที่สุดในงานแน่นอน!"
ป้าๆ ลุงๆ ต่างขอบคุณ แต่ก็รู้กาลเทศะ
ตั้งแต่ก้าวเข้าประตูมา พวกเขาก็ดูออกแล้วว่าบ้านของเสิ่นฉีไม่ธรรมดา และพวกเขาสนิทกับเสิ่นฉีมาก รู้ดีว่าเสิ่นฉีไม่มีงานทำ
"ถ้ารู้ขั้นตอนแล้ว พวกเรากลับไปซ้อมเองที่บ้านก็ได้"
"ใช่ๆ เสี่ยวเฉินยอมเอาเพลงนี้มาให้พวกเรา พวกเรารู้สึกพอใจมากแล้ว ครั้งนี้ยังบุกมาถึงบ้าน รบกวนจริงๆ"