จริง ๆ เสิ่นฉีอยากคุยเรื่องละครสั้นเรื่องนี้กับเหลียงปินเต็มที่ แต่ก็ไม่ค่อยอยากไปเกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์อันซับซ้อนของสามคนคือเหลียงปิน หลิวเยียน และไป๋ชิงเหอ
แต่แล้วก็คิดอีกที เหลียงปินก็ไม่ใช่คนโง่ จะไปพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเองได้ยังไง
สุดท้ายเสิ่นฉีก็เลือกโทรหาเหลียงปินเอง
"ละครสั้นผมดูแล้ว ถ่ายทำมืออาชีพมาก คุณภาพสูงสุด ๆ กระทั่งไล่ตามคุณภาพละครทีวีทัน"
"แต่มีประเด็นหนึ่ง…"
เหลียงปินพูดอย่างถ่อมตัว "พูดมาเลย"
"นายแก้พล็อตบางส่วนในบทของผมไปหรือเปล่า?" เสิ่นฉีถาม
เหลียงปินอึ้งไปครู่หนึ่ง "ไม่นะ ผมถ่ายตามภาพและช๊อตในบทของนายแทบทั้งหมดเลย ระหว่างถ่ายทำจะมีปรับรายละเอียดบ้าง อันนี้ก็ปกติธรรมดา"
"ไม่ใช่ไม่ใช่… ผมหมายถึงรายละเอียดย่อยของพล็อตบางฉาก!"
"รายละเอียดพล็อตย่อยๆ…" เหลียงปินคิดทบทวนอยู่พักใหญ่ ก่อนจะนึกออกได้ทันที "ที่นายพูดถึงไม่ใช่พฤติกรรมของพวกตัวร้ายหรอ?"
"ใช่แล้ว! ก็นั่นแหละ!" เสิ่นฉีว่า "ทำไมนายถึงแก้ล่ะ?"
เหลียงปินหัวเราะขำ
"เสิ่นฉี ลองคิดดูสิ ครอบครัวจอมวายร้ายกับพวกตัวร้ายน่ะแน่นอนว่าไม่ใช่คนโง่ ในสังคมจริงจะมีพล็อตแบบตื่นมาก็ทุบตีกันแบบนั้นได้ยังไง มันหลุดจากความจริงร้ายแรงมาก"
"บทของนายดีทุกอย่าง แต่ตรงจุดนี้แหละที่ไม่ค่อยเข้ากับสถานการณ์จริง คนดูจะไม่อินกับสิ่งที่เห็น"
เสิ่นฉีถอนใจยาว แล้วอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจังและแข็งกร้าวสุด ๆ ว่า
"เรื่องตรงนี้สิทธิ์ในการพูดของผมชนะนายอยู่ห่างกัน!"
"ลองคิดดู 10 ตอนแรกที่นายเอาออกมาจากละครสั้นเรื่องนี้ มันใกล้เคียงกับละครสั้นที่ทำผลงานได้ดีของบริษัทนายในอดีตรึเปล่า?"