หวังเถี่ยจูที่กำลังเพลิดเพลินกับอาหารอยู่ดันอึ้งไปชั่วขณะ
อะไรนะ?
อีกสองชั่วโมง……เพลง《ในฤดูใบไม้ผลิ》ก็จะเปิดตัวออกจำหน่ายแล้วงั้นเหรอ?
ไม่ใช่นี่ ผมอัดเสร็จในห้องอัดเรียบร้อยแล้วไม่ใช่เหรอ มันไม่ใช่การเปิดตัวเหรอ?
การร้องเพลงมันซับซ้อนขนาดนั้นเลยเหรอ?
เสิ่นฉีเห็นท่าทางของหวังเถี่ยจูปุ๊บก็รู้เลยว่าอีกฝ่ายงง จึงอธิบายให้ฟังว่า
"การอัดเสียงของเธอก็แค่อัดเพลงนั้นเสร็จเท่านั้นเอง แต่ยังไม่ได้เผยแพร่ แฟนเพลงยังฟังไม่ได้!"
"ต้องเปิดตัวออกจำหน่ายเท่านั้น แฟนเพลงถึงจะฟังได้!"
"อีกสองชั่วโมงเพลง《ในฤดูใบไม้ผลิ》ของเธอถึงจะเปิดตัว แฟนเพลงถึงจะค้นหาและฟังมันได้จากแพลตฟอร์มเพลงอย่างเว็บร้องไห้หมาๆ เชียวเชียวมิวสิก หวังอี้หยุนมิวสิก และอื่น ๆ!"
หวังเถี่ยจูเข้าใจแล้ว
ซับซ้อนชะมัด……แต่ทำไมต้องพูดเรื่องนี้ตอนอยู่ในบรรยากาศแบบนี้ด้วย?
ที่นี่ไม่ใช่งานเลี้ยงที่ฝ่ายบริหารอนุบาลรุ่ยมู่เต๋อจัดให้หรือไง?
เข้าใจว่าเสิ่นฉีเก่ง แต่ EQ ก็แค่นี้เองเหรอวะ……
[ปร๊ะฮ่าฮ่า ทำไมฉันรู้สึกว่าบรรยากาศเปลี่ยนไปแบบกะทันหันเลยวะ?]
[เต็มจอไปด้วยกลิ่นโฆษณาชะมัด……]
[ลงโฆษณาถึงข้างในอนุบาลรุ่ยมู่เต๋อเลยเหรอ? นี่เจตนาจะเอากระแสความร้อนแรงของรายการ《แม่ไปทำงานต่างถิ่น》มาใช้ให้เต็มที่เลยสินะ]
[สูตรลับฉบับเดิม รสชาติเดิม ของเสิ่นฉีจริง ๆ]
……
หลี่ฮวนเกอกับฟู่ฉิงก็ขำกลิ้งกันเป็นเอาเรื่อง
อีกครั้งที่ได้เห็นความหน้าด้านของเสิ่นฉี กับฝีมือการจับกระแสความร้อนแรงมาฮือเพลง
"ว่าแต่เธอจริง ๆ นะ ไม่คิดจะชวนเสิ่นฉีมาบริษัทเราเหรอ? เป็นผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดก็เกินพอ ถ้าไม่นิดหน่อยที่มันไร้ยางอาย มันก็คือคนที่เกิดมาเพื่องานการตลาดโดยเฉพาะ!" ฟู่ฉิงชมชอบ