เมื่อโดนเย่เนี่ยนชิวเปิดโปง ใบหน้าของหลี่เนียนเกิงก็แสดงสีหน้าที่ประหลาดยิ่ง
การดูการแสดงของหลี่ฮวนเกอ ฟังหลี่ฮวนเกอร้องเพลงสุดประทับใจที่เล่าเรื่องพ่อ — น้ำตาซึ้งของหลี่เนียนเกิงผสมปนเปกับความอึดอัดหลังถูกเปิดโปง
เย่เนี่ยนชิวส่งเสียงหึงเย็น ๆ
"ไม่อายบ้างเลย!"
ช่วงเวลาเดียวกันนั้น หยาหยากับจื้อจื้อก็กำลังดูถ่ายทอดสดอยู่
พี่น้องสองคนเห็นเจ้านายของพ่อกำลังร้องเพลงอยู่บนเวที แม้อายุยังน้อยแต่ก็รู้สึกถึงความซาบซึ้งในเพลงได้เช่นกัน
พวกเด็กนึกถึงวันที่หวังถีจูต้องออกไปงัดอิฐที่ไซต์ก่อสร้างเพื่อหาเงินเทียนเรียนและค่ารักษาพยาบาลให้พวกเขา
"พ่อคะ ป้าเพลงเพราะมากเลย"
"ใช่เลยพ่อ ป้าร้องไม่ได้เกี่ยวกับพ่อ แต่เหมือนเป็นตัวแทนของพ่อทั้งโลกที่ทำทุกอย่างเพื่อลูกเลยค่ะ"
หวังถีจูรู้สึกซึ้งใจ โอบกอดเด็กสองคนไว้ทั้งซ้ายขวา
"จริง ๆ แล้วพ่อเคยมีพ่อที่ดีแบบที่ป้าฮวนเกอร้องถึงเหมือนกันนะ"
หยาหยากับจื้อจื้อกระพริบตาโต ๆ อย่างเข้าใจไม่ค่อยถึง
"พ่อคะ นั่นคือคุณตาสิคะ?"
"พ่อคะ เล่าเรื่องคุณตาให้เราฟังหน่อยสิคะ"
หวังถีจูพยักหน้า แล้วจู่ ๆ ตัวเองกลับหัวเราะ "ปุดฉี๊ด" ออกมาเสียก่อน
"งั้นพ่อเล่าเรื่องน่าขำอย่างหนึ่งให้ฟังแล้วกัน"
"ตอนนั้นพ่อยังเด็ก อยู่กับคุณตาที่หมู่บ้านบ้านเกิด พ่อมักจะได้ไปไถนากับคุณตา พ่อจะยืนดันคันไถอยู่ข้างหลัง คุณตาจูงวัวเดินนำอยู่ข้างหน้า ทุกครั้งที่พ่อติดคันไถเสร็จก็จะพูดว่า: พ่อ เดินเลย!"
"แล้วเราก็เริ่มไถนากัน"
"ต่อมาคุณตาป่วยหนักฉับพลันก็เสียไป พอถึงหน้าฤดูเก็บเกี่ยว พ่อกับแม่ไปทำงานที่นาด้วยกัน แต่……"