อีเคชวลของอาจารย์เหวียงถูจู่มันแปลกประหลาดซะไม่มี
เขาโทรหาเสิ่นฉีโดยเฉพาะ เปิดลำโพงให้ฟังทั้งคู่ จนทั้งเสิ่นฉีและหลี่ฮวนเกอฟังแล้วอึ้งไปเลย
“เนื่องจากเสี่ยวคุนไม่มีเพื่อน งั้นให้ย่าย่าไปโรงเรียนด้วยกันก็ได้”
“ผมปกติต้องไปทำงานก่อสร้าง พอดีตอนนี้เป็นนักร้องแล้ว ยิ่งไม่มีเวลารับส่งย่าย่าเลย อยากให้ย่าย่าไปอยู่หอ แต่โรงเรียนนั้นไม่มีบริการฝากเด็ก”
“ตอนนี้ดีแล้ว โรงเรียนของเสี่ยวคุนต้องอยู่หอแน่ ๆ ถ้าเสี่ยวคุนไม่ไปอยู่หอ ให้ย่าย่าไปนอนบ้านนายก็ยังได้!”
“ตอนนี้ฐานะดีขึ้นแล้ว คุณฟู่บอกว่าผมหาได้เยอะกว่าทำงานก่อสร้างแน่ รับภาระไหว”
“อนุบาลของเสี่ยวคุน…… เดือนละ 3000 พอไหม?”
……
ก็เช่นนี้ เรื่องการเข้าโรงเรียนของเสิ่นเสี่ยวคุนกับย่าย่าก็ถูกกำหนดขึ้น
บ่ายวันนั้น เสิ่นฉีหาเวลาไปหาหนุ่มปากแสยะ แล้วไปด้วยกันที่โรงรถของเพื่อนหนุ่มปากแสยะ
คันเชอเฮอเก่านั่นพังหมดสภาพแล้ว เสิ่นฉีเลือกซานทาน่ารุ่นเก่าสักคัน
พร้อมทำการดัดแปลงซะเละ!
นั่นคือพาหนะสำหรับรับส่งเสิ่นเสี่ยวคุนของเสิ่นฉี
หลี่ฮวนเกอเซ็งจนพูดไม่ออก เบิกตาขาวโทรหาหลงอ้าวเทียน สั่งให้ขายปอร์เช่กับมาเบคที่จอดในโรงรถทิ้งซะ
ตอนเย็นกินข้าว หลี่ฮวนเกอได้รับโทรศัพท์จากหงเถา
หงเถาบอกว่าแก่นของรายการวาไรตี้ “แม่ไปทำงานต่างถิ่น” เดิมทีก็คือพ่อเลี้ยงลูก ตอนนี้เด็ก ๆ เปิดเทอมแล้ว งั้นก็ไม่ทำตอนที่ 9 แล้ว
จะให้ถ่ายทอดสดพ่อนอนเนียนอยู่บ้านหรือออกไปทำงานก็ไม่ได้นี่นา?