จินหลินถึงกับเบ้หน้า ขมวดคิ้ว
ฟู่ซิงรีบเอ่ยขึ้น
“อือ……ก็ไม่ใช่ว่าเด็ดขาดหรอกนะ มีความเป็นไปได้ว่าภายใต้การกุจอของม่านมืด……นักร้องหัวเซี่ยจะขึ้นแชมป์ก็ได้!”
แล้วกระดานข้อความที่มีความหมายลอยแนวเดียวกันก็พากันส่งผ่านขึ้นมามากมาย
[ไหนบอกว่าเป็นสามผู้กล้าแห่งธรรมะไง? ไหนบอกว่านักร้องต่างชาติเก่งกว่าไง? เมื่อไหร่ที่นักร้องหัวเซี่ยขึ้นแชมป์จริง ๆ ล่ะก็ กล้าออกมาชี้ชัดตรง ๆ ไหม?]
[จะกล้าชี้จากมุมของความสามารถ แล้วตำหนิว่าจอมราชันย์เพลงหัวเซี่ยไม่สมชื่อไหม?]
[พวกนายอวดว่าเป็นคนซื่อตรง แถมยังคิดว่านักร้องต่างชาติเก่งกว่า ถ้าอยู่ในสถานที่จริง จะกล้าด่าเจ้าภาพที่ฝืนความจริงผลักจอมราชันย์เพลงหัวเซี่ยไหม?]
[งั้นไม่ว่านักร้องต่างชาติหรือนักร้องหัวเซี่ยจะขึ้นแชมป์ พวกนายก็ขัดแย้งกับตัวเองอยู่ดีใช่ไหม?]
……
สามหนุ่มฉางเฟิงและพรรคพวกถึงกับใจหายวูบ!
นี่……ดูเหมือนจะโดนคำถามของอู๋เสี่ยวฝานกับโจวฉีฉีงอกงีบจนตอบไม่ถูกแล้วนะ
ตอบยังไงก็ดูเหมือนผิดหมด!
ฉางเฟิงรีบตั้งสติได้ ลูบหนวดเคราแล้วพูดเรียบ ๆ ว่า
“ตอนนี้พูดเรื่องนี้ยังเร็วไป เพราะเราแค่สงสัยว่ามีม่านมืด ไม่ได้พูดว่าต้องมีแน่”
“ไม่ว่าจะนักร้องหัวเซี่ยหรือนักร้องต่างชาติ ต่างก็มีโอกาสเป็นจอมราชันย์เพลงได้ทั้งนั้น อย่าลืมว่าการแข่งขันของนักร้องไม่ได้ดูแค่ความสามารถล้วน ๆ แต่ยังรวมถึงการเลือกเพลง การเรียบเรียงเพลง การแสดงสด สภาพจิตใจ……และอื่น ๆ อีกเพียบ!”
“ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าภาพย่อมไม่มีทางปล่อยให้พวกเราสามผู้กล้าแห่งธรรมะไปนั่งเป็นนักวิจารณ์เพลงถึงสถานที่จริงหรอก!”
“ใช่ไหมล่ะ?”