"หนึ่งแก้วคารวะบ้านเกิด หนึ่งแก้วคารวะแดนไกล~~"
"ปกป้องความดีงามของฉันไว้ เร่งให้ฉันเติบโต~~~"
……
"หนึ่งแก้วคารวะอรุณรุ่ง หนึ่งแก้วคารวะแสงจันทร์~"
"ปลุกความมุ่งหวังของฉัน ทำให้ค่ำคืนตรากตรำอ่อนโยนลง~~~"
……
"หนึ่งแก้วคารวะบ้านเกิด หนึ่งแก้วคารวะแดนไกล~"
"ปกป้องความดีงามของฉันไว้ เร่งให้ฉันเติบโต~~~"
……
"หนึ่งแก้วคารวะอิสรภาพ หนึ่งแก้วคารวะความตาย~"
"ให้อภัยความธรรมดาของฉัน ขับไล่ความสับสนมืดมนไป~~~"
……
[โอ้พระเจ้า! ฉันโง่ไปแล้ว! เนื้อเพลงแบบนี้มนุษย์จะแต่งได้ยังไง?]
[ฉันฟังจนชาไปหมด เหมือนมันกำลังเขียนถึงชีวิตฉันเลย]
[ฉันคุกเข่าร้องไห้จนหน้าตาบวมตอนกลางดึก แม่ฉันโทรหาจิตแพทย์แล้ว]
[เวลาฉันดื่มอวยพรก็ยกให้พวกหัวหน้าชอบประจบสอพลอชอบวาดฝัน แต่เขายกให้กับชีวิต!]
[อินมาก ในที่สุดก็ได้ร้องไห้ออกมาสักทีกับเพลงนี้]
คนที่รู้สึกเหมือนกัน ต่างก็ตาแดงขึ้นมา
วินาทีนั้น ไป๋ชิงเหอและหลินเซียวลู่ก็มีน้ำตาคลอ
พวกเธอเคยเป็นเด็กสาวที่ซื่อบริสุทธิ์ แต่ในวงการบันเทิงที่เปรียบเหมือนหม้อย้อมสี ก็ค่อยๆถูกกลืนและกัดกร่อน...จนกลายเป็นคนที่ปากไม่ตรงกับใจอย่างทุกวันนี้!
พวกเธอนึกถึงคำเยาะเย้ย สายตาดูถูก ความยากลำบาก ความอัปยศที่ต้องเจอมาหลายปี...
พวกเธอมองเสิ่นฉีบนหน้าจอ แล้วพึมพำในใจว่า:
ไอ้สารเลว!
จัวอีอีเล็บจิกเข้าที่ต้นขาขาวเนียนของตัวเอง แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บเลย
หลี่ฮวนเกอตาแดง...
ตอนนั้นที่จากบ้านเกิดมาไกล พกพาความทุกข์และภาระทั้งหมดของชีวิตธรรมดา เดินหน้าอย่างหนักอึ้ง