จัวอีอีถึงกับตกใจขึ้นมาทันที
“10 นาที? พี่ฮวนเกอ เธอแน่ใจนะว่าเสิ่นฉีใช้เวลาแค่ 10 นาทีในการแต่งเพลง《ฟ้าค่ำ》นี้”
หลี่ฮวนเกอพยักหน้าอย่างจริงจัง
“น่ารำคาญไหมล่ะ?”
จัวอีอีเห็นด้วยอย่างยิ่ง พยักหน้าตาม
“น่ารำคาญสุดๆ ไปเลย!”
กลิ่นอายของการอวดรวยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องส่งสัญญาณ
ไป๋ชิงเหอถือว่ายังดีหน่อย แต่หลินเซียวลู่นั้นแทบจะระเบิดปอดออกมาแล้ว
หมายความว่าไง?
ให้คนอื่นนึกไปถึงที่เสิ่นฉีแต่งเพลง《คนไร้ชื่อ》ได้เร็วเหมือนกันใช่ไหม?
แต่งไวขนาดนั้นยังทำผลงานได้ดีกว่าเพลง《ดอกไม้ยามอาทิตย์อัสดง》ที่จินหลินกับจี้หมิงร่วมมือกันแต่ง หมายความว่าแบบนั้นใช่ไหม?
ฉันขอให้เสิ่นฉีทำอะไรก็ได้เร็วๆ แบบนี้แหละ!
หลี่ฮวนเกอก้าวลงจากเวทีอย่างสง่างาม ท่ามกลางเสียงปรบมือที่ดังขึ้นอีกครั้ง
ส่วนที่สองคือการเปิดคลิปเบื้องหลังการทำภารกิจของผู้สังเกตการณ์ทั้งสามคน
ในคลิปแรก ไป๋ชิงเหอกับเหลียงปินสามีภรรยาลงสนามพร้อมกัน ไป๋ชิงเหอยังพอไหว แต่สีหน้าเหลียงปินตอนร้องเพลงเด็กนั้นแทบจะทะลุจอออกมาด้วยความเขินอาย
เฉาเฉาได้ลองร้องเพลงกับไป๋ชิงเหอครั้งแรกแล้ว ครั้งนี้ดูจะผ่อนคลายขึ้นมาหน่อย
แต่ก็แค่นิดเดียว
[เหลียงปินทำอะไรอยู่? ร้องเพลงกับเมียและลูกตัวเองแท้ๆ ทำไมเหมือนกำลังถูกทรมาน?]
[การดึงเฉาเฉาออกจากหล่มโคลนไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ในวันสองวัน เขาจมลึกเกินไปแล้ว]
[ฉันนึกภาพไม่ออกเลยว่า เฉาเฉาต่อให้เรียนเก่งแค่ไหน ในสังคมอนาคตถ้าขาดความสามารถในการเข้าสังคมพื้นฐานแล้วจะทำยังไง?]