เสิ่นฉียิ้มบาง ๆ แล้วหรี่ตาลง
“และตอนนี้คุณมาถึงบ้านฉัน แล้วถามว่าฉันรักเมียฉันไหม...”
“ก่อนจะถาม คุณควรจะแสดงจุดยืนของคุณออกมาก่อนไหม?”
บนหน้าจอเต็มไปด้วยสติกเกอร์คำพูด “เสิ่นฉียิ้มบาง ๆ แล้วหรี่ตา”
[ใช่ ๆ ทำไมคุณไม่ไปถามลุงขายเผือกปิ้งว่ารักป้าเจ้าของร้านข้าวต้มไหมล่ะ?]
[ตอนที่หลินป๋อฮั่นตั้งคำถาม ฉันยังคิดอยู่ว่าเสิ่นฉีจะตอบยังไง ได้บทเรียนเลย]
[ใช่สิ เสิ่นฉีไม่จำเป็นต้องตอบเลยด้วยซ้ำ]
[ฉันขอยกให้ยกแรก — เสิ่นฉี! ชนะ!]
[พวกคุณมีหัวใจไหม? ยอมเห็นพี่ป๋อฮั่นอับอายแบบนี้เหรอ?]
รอยขมวดคิ้วเล็กน้อยของหลินป๋อฮั่นเผยให้เห็นถึงความรู้สึกภายในของเขา
ก่อนจะมา หลินป๋อฮั่นรู้ดีว่าเสิ่นฉีกำลังถ่ายทอดสดอยู่
แต่เขาก็ยังเลือกที่จะมา
หลินป๋อฮั่นผู้หยิ่งผยองไม่เคยแพ้ เขาอยากได้คำตอบสักอย่าง
อย่างแย่ที่สุดก็ต้องให้คนรู้ว่าเสิ่นฉีห่างชั้นจากเขาแค่ไหน มีเพียงเขาหลินป๋อฮั่นเท่านั้นที่คู่ควรกับหลี่ฮวนเกอ!
แต่วิธีตอบโต้ของเสิ่นฉีมันช่างแปลกประหลาด ทำให้หลินป๋อฮั่นรู้สึกว่าได้เจอคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง
ความตั้งใจสู้ของหลินป๋อฮั่นถูกจุดขึ้นมาแล้ว!
เขายังคงยิ้มอย่างเป็นมิตร แต่แผ่พลังที่น่าเกรงขาม
“เพราะป้าเจ้าของร้านข้าวต้มคนนั้นไม่ใช่น้องสาวรุ่นน้องของผม!”
“เป็นเหตุผลที่ดี!” เสิ่นฉีพยักหน้า
แต่ทันใดนั้น เสิ่นฉีก็ถามด้วยความสงสัย:
“ขอถามหน่อยเถอะ คุณมีน้องสาวรุ่นน้องแค่ฮวนเกอคนเดียวเหรอ?”
[เสิ่นฉีเล่นไม้ที่สอง ไม้นี้โหดร้ายมาก!]
[แล้วหลินป๋อฮั่นมีน้องสาวรุ่นน้องกี่คน? โตกว่าคุณฮวนเกอเทียนโฮ่วหนึ่งรุ่น คงมีน้องสาวรุ่นน้องเยอะใช่ไหม? ทำไมต้องมาถามสามีของคุณฮวนเกอเทียนโฮ่วเป็นพิเศษ?]