"ปึ้ก..."
"ฮ่า ๆ ๆ..."
ซูซิงจูและจัวอีอีกำลังซาบซึ้งกับเสียงเพลงของหลินป๋อฮั่นอยู่ พอดันได้ยินเสียงนินทาของเสิ่นฉีกับเสิ่นเสี่ยวคุนก็กลั้นไม่อยู่ทันที
หลี่ฮวนเกอก็ตกใจกับคุณภาพเพลงนี้ของหลินป๋อฮั่นเหมือนกัน แถมยังสัมผัสได้ถึงความรักที่หลินป๋อฮั่นสื่อผ่านเพลงนี้ให้เธออีกด้วย
แต่ดันเจอคำพูดของเสิ่นฉีเข้าให้จนเสียการควบคุมไปเลย
ฉันมันช่างไร้สาระขนาดไหนกัน?
ฉันจำเป็นต้องลองใจนายว่านายรักฉันไหม?
นายรักฉันขนาดนั้น ฉันรู้มาตั้งนานแล้ว!
โคตรจะเอือม!
...
การร้องของหลินป๋อฮั่นดึงดูดสาวน้อยผู้ชื่นชมได้เป็นกลุ่ม ทันใดนั้นก็ได้แฟนคลับเพิ่มขึ้นไม่น้อย
พิสูจน์ให้เห็นด้านหนึ่งว่านักดนตรีคลาสสิกนั้นครอบงำวงการเพลงป๊อปแค่ไหน
เสิ่นฉีฟังไปก็พยักหน้าไปเรื่อย
"เห็นไหม? คุณภาพคนที่ตามจีบแม่แกสูงขนาดนั้น ถ้าฉันไม่มีความสามารถจริงคงต้องแพ้แน่"
"ต้องบอกว่าเพลงนี้ถ้าเอาไปในวงการเพลงป๊อปต้องดังแน่นอน! บริษัทแม่แกกับบริษัทบันเทิงอื่น ๆ ก็ขาดแค่เพลงคุณภาพแบบนี้แหละ"
"แล้วแกมีมั่นใจไหม?" เสิ่นเสี่ยวคุนถามอย่างเป็นกังวล
เสิ่นฉีหัวเราะเบา ๆ
"แต่สำหรับฉัน เพลงแบบนี้ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย ฉันมีเยอะแยะจะตาย!"
"ฉันเป็นคนข้ามภพมานะ!"
เสิ่นเสี่ยวคุนตื่นเต้นขึ้นมาทันที
"งั้นก็ดี"
หลินป๋อฮั่นร้องจบแล้ว ยังไม่ลืมตาที่หลับอยู่ หมกมุ่นอยู่กับอารมณ์สุดซึ้งที่ตัวเองสร้างขึ้นมา
เวลาผ่านไปตั้งหลายปี เพิ่งได้กลับมาร้องเพลงนี้อีกครั้ง หลินป๋อฮั่นรู้สึกรักเอ่อล้นอยู่ในใจ
เล่นได้ดีมาก!
ซาบซึ้งจริงใจจนแทบจะทะลักออกมา!
เสิ่นฉีตบมือปัง ๆ ๆ เริ่มปรบมือ