เติ้งหงฉียืนอยู่ใต้เวที มองจัวอีอีบนเวทีที่กระโปรงแขนพลิ้วไหวดูเหมือนเซียนลงมาจากฟ้า ได้แต่สบถในใจ
“เก่งเรื่องแต่งตัวจริงๆ!”
แต่เติ้งหงฉีก็ยอมรับในใจ
เด็กคนนี้ฝีมือการร้องดีขึ้นอีกระดับแล้ว ด้วยฟอร์มแบบนี้ บอกได้เลยว่าท้าชิงสำเร็จแล้ว
ยังมีลุงเผาอีก... ฉันจะไม่โดนคัดออกหรอกน่า?
ถ้าจัวอีอีท้าชิงสำเร็จส่วนฉันโดนคัดออก ชาตินี้ฉันคงยกหัวให้เธอไม่ได้อีกแล้ว
ณ ตอนนี้สามทหารเสือเจ้าสำนวนแทบอดตาย!
ต่างคนต่างเตรียมภาษาวิจารณ์ระดับมืออาชีพเอาไว้แล้ว แต่กลับใช้ไม่ได้เลยสักนิด
เสียงอุทานของผู้ชมในสนามดังระงมคลื่นแล้วคลื่นเล่า โดยเฉพาะจังหวะที่จัวอีอีร้องถึงท่อนแนวงิ้ว คณะกรรมการสาธารณะจากต่างประเทศแทบมึนตึ้บ
เรื่องงิ้วนี่เป็นของเอกลักษณ์ของหัวเซี่ยล้วนๆ พอดีๆ ถูกหยอดใส่เพลงป๊อปเข้าไปกะทันหัน ในสายตาผู้ฟังชาวต่างชาติ มันเหมือนยากระตุ้นประสาทชนิดหนึ่งเลยทีเดียว
ในห้องผู้กำกับรายการ เฉินหวานหยุนมองเห็นเสิ่นฉีเริ่มเทน้ำร้อนใส่แก้ว จึงพูดอย่างประทับใจ
“เพลงพวกนี้นายแต่งขึ้นมาได้ยังไง?”
เสียงกลืนน้ำฮือๆ ดังประสานกับไอร้อนลอยขึ้นเป็นวง
เสิ่นฉีลุกขึ้นขันฝาแก้วให้แน่น ยังเขย่าให้สองสามทีเพื่อความชัวร์ว่าน้ำไม่หก ก่อนพูดเรียบๆ
“แต่งเพลงเหรอ? แค่มีมือก็ทำได้!”
“……” เฉินหวานหยุนวับตาใส่เสิ่นฉี “วันนี้วางแผนจะหมั่นไส้คนกี่ครั้ง?”
เสิ่นฉีส่ายหน้าเล็กน้อย “วันนี้ไม่จำเป็นแล้ว เพราะกระแสความคุยกันมันพออยู่แล้ว”
พูดจบ เสิ่นฉีก็เปิดประตูเดินไปยังห้องพักนักร้อง
เฉินหวานหยุนถอนหายใจ...
ความหมายชัดเจนมาก เสิ่นฉีคิดว่าผู่อี้เฉิงกับจัวอีอีจะเอานักร้องประจำรายการออกไปสองคนแน่นอน