บ้านวิลล่า
เสิ่นฉีจิบชาอยู่ ส่วนเสิ่นเสี่ยวคุนนั่งดูถ่ายทอดสดอยู่บนโซฟา ตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดโลดเต้น
"ว้าว! คุณปู่หลวนกับพวกเขาสี่คนบอกเลยว่า《แผนที่ภูผาและแม่น้ำ》ต้องเข้าสิบเพลงประชาสัมพันธ์แน่นอน รวมกับ《เพลงพระจันทร์ปรากฏเมื่อใด》นายก็มีสองเพลงแล้วนะ!"
"ที่สำคัญเพิ่งผ่านไปแค่สองรอบเองนะเนี่ย!"
เสิ่นฉียิ้มบาง ๆ แล้วจิบชาอีกคำ
"ถ่อมตัวหน่อย!"
เสิ่นเสี่ยวคุนพูดอย่างตื่นเต้น "เพลงนี้เจ๋งสุด ๆ ไปเลย! ฉันจะเปิดซ้ำเป็นเพลงเดียวเลย!"
เสิ่นฉียิ้มบาง ๆ แล้ววางถ้วยชาลง
"ใจเย็น ๆ!"
เสิ่นเสี่ยวคุนตะโกนอีก "เพลงของนายมันเหมือนวางกองไว้บนชั้นวางของเลยรึไง หยิบออกมาโรยได้ไม่อั้นเนี่ยนะ?"
เสิ่นฉียิ้มบาง ๆ เติมน้ำร้อนลงไปอีกเล็กน้อยในถ้วยชาฝาปิด
"ก็ปกติ!"
เสิ่นเสี่ยวคุนถามต่อ "แล้วนายคิดผลงานที่สไตล์ต่างกันสารพัดแบบนี้ออกมาได้ยังไง?"
เสิ่นฉียิ้มบาง ๆ แล้วเทชาลงแก้วหนึ่งถ้วย
"ของพื้นฐาน!"
เสิ่นเสี่ยวคุนมองท่าทางของเสิ่นฉีแล้วขัดใจสุด ๆ แต่ก็นึกถึงบางเรื่องขึ้นมาได้
"นายส่งเพลงเข้าการประกวดเพลงหัวเซี่ยฟงไปทั้งหมดกี่เพลงแล้ว?"
เสิ่นฉียิ้มบาง ๆ แล้วเทชาให้ตัวเองอีกหนึ่งแก้ว
"สิบเพลง!"
"สิบเพลงเหรอ?" เสิ่นเสี่ยวคุนตกใจ "เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?"
จากนั้นเสิ่นเสี่ยวคุนก็แง้มนิ้วนับ
"ของแม่สองเพลง ของป้าเล็กหนึ่งเพลง ลุงจี้ ลุงเปี๋ย ป้าซู อันนี้สามเพลง ลุงเซินกับป้าหลิงฮวาหนึ่งเพลง… ของฉันหนึ่งเพลง…"
"ไหงมันแค่แปดเพลงวะ!"
"แล้วอีกสองเพลงล่ะ?"
เสิ่นฉีอธิบายว่า "ป้าจั๋วที่ชอบใส่กางเกงขาสั้นสีดำ…เอ๊ะ ใส่กางเกงขาสั้นสีดำกับเสื้อกั๊กตัวจิ๋วน่ะ มีหนึ่งเพลง แล้วก็พ่อของยายาอีกหนึ่งเพลง"