หลินอี้หมิงหนังหน้าบนใบหน้าแก่ๆ กระตุกไปสามที
ซุปเต้าหู้เหอซืออันประณีตขนาดนี้ ว่าให้เหมือนดอกเบญจมาศบาน?
นี่จะบอกว่าฝีมือมีดฉันไม่ดีงั้นสิ?
ฉันฝึกมีดมาสามสิบกว่าปี ฝีมือมีดฉันไม่ดี?
หลินอี้หมิงแทบจะเสียการควบคุมทันที แต่พอเห็นหน้าน้อยๆ ของซูปินที่โกรธจนหน้ายุบก็ต้องอดกลั้นไว้
[ปากเสิ่นฉีคนนี้พิษยิ่งกว่าปลาปักเป้าเสียอีก ใครจะเชื่อว่าวันแรกของรายการวาไรตี้นี้หลี่ฮวนเกอจะบอกว่าเสิ่นฉีอ่อนโยนและมีความรู้?]
[ทั้งหัวเซี่ยก็ไม่มีใครกล้าพูดว่าฝีมือมีดหลินอี้หมิงไม่ดี]
[ก็มีคนกล้าพูดว่าซูปินทำปลาปักเป้าไม่เป็นงั้นสิ?]
[เสิ่นฉีดูจะหยิ่งยโสเกินไปหน่อยนะ]
[ช่างเถอะ! ยังไงฉันก็สนับสนุนพี่ฉีของฉันสุดหัวใจ!]
เสิ่นเสี่ยวคุนไม่รู้เลยว่าซุปเต้าหู้เหอซือคืออะไร พอฟังเสิ่นฉีพูดแบบนั้น ก็รู้สึกเหมือนไม่อยากกินเมนูนี้แล้ว
หลินอี้หมิงใช้ความพยายามอย่างมากในการควบคุมอารมณ์ วางเต้าหู้ที่หั่นเสร็จลงในชาม
มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่พอใจทันที
ถึงจะได้รับผลกระทบจากเสิ่นฉี แต่ครั้งนี้ทำออกมาได้ดีมาก
เส้นเต้าหู้ในน้ำพลันบานออก ราวกับดอกเบญจมาศ...
หลินอี้หมิงกัดฟันส่ายหน้า
ราวกับเกสรดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน
ราวกับหญิงสาวกระโดดลงสระว่ายน้ำ เส้นผมที่นุ่มสลวยแผ่กระจายออกไปอย่างงดงาม
แต่หลินอี้หมิงแค่หันหน้าไปนิดเดียว ก็เห็นรอยยิ้มเหยียดหยามบนใบหน้าเสิ่นฉีอีกครั้ง
เขานึกไปถึงความประณีตของเสิ่นฉีตอนทำถั่วงอกไส้หมู
หรือว่า... เขาทำซุปเต้าหู้เหอซือเก่งกว่าฉันจริงๆ?
ซูปินกำลังลงมือทำอาหาร เธอนอกจากจะทำปลาปักเป้าต้มแดงแล้ว ยังต้องทำอีกหนึ่งเมนู