เสิ่นเสี่ยวคุนมองตาเสิ่นฉี แล้วก็รู้สึกเป็นกังวลขึ้นมา
ฉันทำตัวชัดไปหรือเปล่านะ?
ถ้าฉันบอกว่าฉันรู้ว่าฉันไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของนายกับแม่ ฉันจะโดนนายทิ้งไหม?
เสิ่นฉีมองตาเสิ่นเสี่ยวคุน แล้วก็รู้สึกเป็นกังวลเหมือนกัน
ฉันพูดมากไปหรือเปล่านะ?
ถ้าแกดันรู้ว่าแกไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของฉันกับหลี่ฮวนเกอเพราะฉัน หลี่ฮวนเกอจะโกรธจนไล่ฉันออกไหมเนี่ย?
คนโตคนเล็กต่างคนต่างคิด คนละเรื่อง แล้วก็เงียบเพราะความกังวลพร้อมกัน
จากนั้นทั้งคู่ก็หันไปทางห้องน้ำ แล้วพูดพร้อมกันเหมือนตั้งใจจะเปลี่ยนเรื่อง
“เฮ้? เขาไม่ใช่ตกส้วมไปแล้วใช่ไหม?”
“อย่าเรียกแมลงวันเข้าบ้านเลย…”
ในที่สุดหลินป๋อฮั่นก็กลับมา กลับมาพร้อมท่าทีวางมาดเหมือนเดิม ยิ้มแล้วนั่งลงใหม่
“เสิ่นฉี ผมยอมรับว่าผมแพ้!”
เสิ่นฉีพยักหน้าไม่พูดอะไร ถ้าไม่ผิดพลาด อีกเดี๋ยวก็คงมีการประชันรอบใหม่
เสิ่นเสี่ยวคุนโล่งใจไปเต็มๆ
สำหรับตัวเอกที่เป็นคนข้ามภพ ในพจนานุกรมของเสิ่นฉีต้องไม่มีคำว่า “แพ้” อยู่ในนั้นเด็ดขาด
“แต่ที่ผมแพ้มีแค่เปียโนเท่านั้น ฮวนเกอไม่ได้ต้องการแค่เปียโน” หลินป๋อฮั่นพูด “ฮวนเกอเป็นคนที่ต้องการคนที่เข้าใจเธอ ไม่ใช่เหรอ?”
“ใช่” เสิ่นฉีพยักหน้า
เรื่องนี้หลินป๋อฮั่นพูดถูกที่สุดแล้ว
ถ้าพูดถึงความเข้าใจหลี่ฮวนเกอ เสิ่นฉีเข้าใจเธอจริงๆ
ความต้องการทั้งหมดของหลี่ฮวนเกอ เสิ่นฉีเข้าใจหมด
ตั้งแต่วินาทีที่เซ็นสัญญาแต่งงาน เสิ่นฉีก็รู้แล้วว่าหลี่ฮวนเกอต้องการอะไร
เธอต้องการใบทะเบียนสมรสที่ถูกต้องตามกฎหมาย เพื่อทำให้หลี่เนียนเกิงและเย่เนี่ยนชิวสงบใจ และเพื่อกันพวกผู้ชายที่หมายปองหลี่ฮวนเกอออกไป