เสิ่นเสี่ยวคุนพร้อมความสงสัยเล็ก ๆ เดินกลับไปนอนในห้องนอนของตัวเอง
หลี่ฮวนเกอยิ้มซ่อนเจตนาร้าย "ตอนนี้เช้าอยู่นะ!"
เสิ่นฉีหัวเราะคิก ๆ ระหว่างรืดถอดเสื้อยืด "มันจะกระทบการล่าสุสานฉันได้เหรอ?"
หลี่ฮวนเกอลุกขึ้นยืนอย่างสง่างามเดินไปทางห้องนอน เสิ่นฉีก็ตั้งตัวตรงขึ้นทันควัน
เดินตามหลี่ฮวนเกอไปติด ๆ สายตายังจ้องกางเกงนอนผ้ายืดรัดรูปของหลี่ฮวนเกอไม่หยุด
"ไม่เจอกันแค่วันเดียว รู้สึกเหมือนผ่านไปสามฤดู"
"หนึ่งสัปดาห์ก็เจ็ดวันแล้ว……"
……
ทั้งครอบครัวตื่นกันตอนเที่ยง
เสิ่นฉีกำลังทำอาหารกลางวัน เสิ่นเสี่ยวคุนนั่งอยู่บนโซฟาด้วยดวงตายังงัวเงีย ฟองยาสีฟันไหลลงจากแปรงตามแก้ม
"แม่ไม่ได้ไปทำงานจริง ๆ เหรอ?"
เสิ่นฉียกจานวางบนโต๊ะพลางหัวเราะคิก ๆ "วันนี้แม่หยุด ฉันเลยกดให้นอนต่อบนเตียง"
"งั้นนายเก่งจริง ๆ เลย!" เสิ่นเสี่ยวคุนพูด "ก่อนหน้านี้นายไม่เคยเก่งขนาดนี้เลยนะ"
เสิ่นฉีวางถ้วยชามไปด้วยพลางพูดอย่างภาคภูมิ "คนทั่วไปมักเก่งตอนต้น พอหลัง ๆ ก็ไม่ไหว แต่พ่อคนนี้ตอนนี้ฟื้นคืนรูปแล้ว!"
หลี่ฮวนเกอเดินออกมาจากห้องนอนด้วยสีหน้าบึ้งตึง นั่งลงที่ข้างโต๊ะอาหาร
ความอายเจื่อน ๆ ที่ส่งไปให้เสิ่นฉี ตัดกับหน้ายักษิณของเสิ่นฉีอย่างเห็นได้ชัด
ท่วงท่าอ่อนหวานของหลี่ฮวนเกอทำให้เสิ่นฉีรู้สึกคันยิ้ม ๆ ไปทั้งตัว
เด็ดจริง!
"เสี่ยวคุน เอาโทรศัพท์มาให้ฉัน!"
เสิ่นเสี่ยวคุนเอาโทรศัพท์มาให้ พอหลี่ฮวนเกอปลดล็อก ก็พบว่าสายเข้าจนล้น
ฟู่ฉิงไม่ได้โทรเข้ามาแม้แต่สายเดียว รู้ว่าหลี่ฮวนเกอวันนี้หยุด แค่ส่งวีแชทมากว่าสิบข้อความเหมือนจดบันทึก