ว้าว!
[โอ้พระเจ้า! เสิ่นฉีดังค์!]
[เห็นไหม? ตอนดังค์เมื่อกี้ หัวเขาเกือบชนห่วงเลย!]
[ร่างกายแบบนี้มันอะไรกัน? อิจฉาจริง ๆ!]
[สวัสดีทุกคน ผมเป็นนักบาสทีมชาติชุดเยาวชนของหัวเซี่ย ผมรู้สึกว่าผมเป็นแค่เศษฝุ่นต่อหน้าเสิ่นฉี!]
...
ข้อความแดงของเจียวหมิงยังคงส่งมาเรื่อย ๆ
[ยากจะเชื่อว่าแค่มือสมัครเล่นจะมีฝีมือขนาดนี้!]
[รู้สึกว่าเก่งกว่าการ์ดทีมชาติหัวเซี่ยอีกนะ ดูเหมือนจะเก่งกว่าตุยซีทีมปืนไฟตอนที่ฉันเล่นเอ็นบีเออีก!]
[คุณฮวนเกอเทียนโฮ่ว เย่เสี่ยวลี่เมียฉันเป็นแฟนคลับคุณ ช่วยถามเสิ่นฉีหน่อยได้ไหมว่าสนใจไปลงทะเบียนเป็นผู้เล่นอาชีพกับสมาคมบาสเกตบอลไหม?]
หลี่ฮวนเกออึ้งไปพักหนึ่ง
"ไม่ใช่... ฉันเห็นคนดังค์เยอะอยู่บนทีวีบ่อย ๆ นะ เสิ่นฉีก็แค่ดังค์ลูกเดียวเอง..."
หลีเหล่ยตื่นเต้นอธิบาย:
"แค่ลูกเดียว?"
"คุณฮวนเกอเทียนโฮ่วไม่รู้หรือไง เสิ่นฉีไม่ใช่ระดับธรรมดา!"
"เมื่อกี้ฉันคิดเลขดู ตอนจบควอเตอร์ที่สามทีมเจ้าของเมืองได้แค่ 66 แต้ม แต่ทีมเล่ยหู่ได้ 90 แต้มแล้ว!"
"เสิ่นฉีในควอเตอร์ที่สี่ คนเดียวทำได้ 50 แต้ม!"
"ระหว่างนั้น ความสามารถในการทำแต้ม วิธีทำแต้ม สภาพร่างกาย ความเข้าใจบาสเกตบอลของเสิ่นฉี... ล้วนเป็นระดับสุดยอด!"
"โดยเฉพาะลูกสุดท้าย เขาอยู่ห่างจากเบอร์ 77 ตั้งสี่เมตร แต่วิ่งเร็วมาก ไปแย่งบอลมาได้!"
"ส่วนการดังค์ลูกนั้น หัวเกือบชนห่วง ตามส่วนสูงของเสิ่นฉี กระโดดได้อย่างน้อยเมตรกว่า ๆ!"