เหล่าเน็ตไอดอลหัวเราะกันลั่นในทันที
[ฮ่า ๆ ๆ เชื่อเลยไหมว่ากางเกงในของเสิ่นฉีเป็นลวดลายเป็ดเหลืองน้อย?]
[ฉันไปค้นหากางเกงในยี่ห้อฮุนหนูมา ราคา 9.9 หยวนต่อตัว แถมซื้อสามแถมหนึ่ง!]
[ฉันก็จะซื้อแบบเดียวกัน ปรากฏว่ายี่ห้อฮุนหนูขายหมดเกลี้ยงแล้ว สั่งไปต้องรอสินค้าอีกสิบวัน]
[จบแล้ว ลายเป็ดเหลืองนี่คงหาซื้อยากกว่าเดิมแน่]
[ว่าแต่เช้านี้เสิ่นฉีไปไหนมาเนี่ย?]
กำลังสงสัยกันอยู่ พอดีเสิ่นฉีผลักประตูเดินเข้ามา
เขายังใส่ชุดเดิมจากเมื่อวาน กางเกงขาสั้นสีดำกับเสื้อยืดสีเทา ไหล่แบกกระสอบปุ๋ยใบใหญ่
“ผู้ช่วยหลินหว่าน ขอถามหน่อยสิว่าผมกับเสี่ยวคุนต้องอยู่ด้วยกันตลอดไหม?”
หลินหว่านพยักหน้า “อยู่ห่างกันช่วงสั้น ๆ ไม่เป็นไร แต่ถ้านาน ๆ เข้าคงไม่ได้!”
เสิ่นฉีพูดกับเสิ่นเสี่ยวคุน “งั้นรีบกินข้าว กินเสร็จแล้วออกไปธุระกับฉัน!”
“ไปทำไม?” เสิ่นเสี่ยวคุนทำหน้าบึ้ง “เก็บผลไม้ป่าก็ไม่ชวน…”
เสิ่นฉียิ้มแหะ ๆ “ฉันหาชุดใส่ได้แล้ว!”
“จริงดิ?”
“จริงสิ!” เสิ่นฉีพูดอย่างมั่นใจ “เผื่อเราสองพ่อลูกจะได้ใส่ชุดเดียวกันด้วยซ้ำ! แต่เธอต้องรีบหน่อยนะ เวลาไม่รอใคร!”
เสิ่นเสี่ยวคุนพุ่งพรวดลุกขึ้นยืน
“งั้นจะรออะไรอีกล่ะ? เดินกินไปพลางก็ได้!”
สองคนเดินออกจากบ้าน มาถึงลานบ้านก็เห็นลูก ๆ ของอีกสามครอบครัวด้วย
ผู้ใหญ่ทั้งสามครอบครัวก็ยืนรอดูอยู่ที่หน้าต่างตึกเล็ก คอยดูว่าเสิ่นฉีจะทำอะไรวันนี้
คิมมุนฮงดูเหมือนจะใจดีกับเสิ่นเสี่ยวคุนมากขึ้นเพราะไก่ย่างเมื่อวาน
“เสี่ยวคุน พวกเธอสองคนจะไปไหนกัน?”
“ไปหาชุดใส่!” เสิ่นเสี่ยวคุนตอบ