เสิ่นเสี่ยวคุนอดทนจนแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว
ตั้งแต่เสิ่นฉีหยิบ 'ต้นใหญ่รับลม' กับ 'ฉุกเฉินจึงมาบูชาพระ' ออกมา เสิ่นเสี่ยวคุนก็โกรธแล้ว
พอ 'หิมะ ดิสแตนซ์' เผยแพร่ขึ้นมา เสิ่นเสี่ยวคุนยิ่งโกรธหนักขึ้นไปอีก
มันคิดว่าเสิ่นฉีกำลังเป็นบ้าเป็นละเป็นโรคอีกแล้ว คิดว่าแร็ปเร็วจะกลายเป็นกระแสถัดไปแบบกระแสกลับสู่ธรรมชาติ คิดว่าเสิ่นฉีหลงทางเข้าก้นบึ้งของความบ้าคลั่งจนกลายเป็นปรมาจารย์สายมารอีกครั้ง
แต่พอ 'ดิสโก้หมาป่าป่า' ออกมา เสิ่นเสี่ยวคุนกลับพบว่าความวุ่นวายข้างในตัวถูกจุดชนขึ้นมาแล้ว
เพราะเพลงก่อนหน้านี้หลายเพลง เสิ่นเสี่ยวคุนเลยรู้สึกว่าต้องไม่แสดงออกว่าชอบ มันกลัวว่าจะยิ่งทำให้เสิ่นฉีบ้าคลั่งต่อไป
บางทีการชอบเพลงสักเพลงก็ช่างแปลกจริง ๆ ไม่มีเหตุผลเลยด้วยซ้ำ
เสิ่นเสี่ยวคุนเลยตัดสินใจปิดเครื่องเสียง ถือโทรศัพท์เดินกลับเข้าห้องตัวเองไป
ส่วนในห้องนั้นจะเต้นหรือเปล่านั้น เสิ่นฉีกับหลี่ฮวนเกอไม่รู้
หลี่ฮวนเกอตั้งใจดึงบทสนทนาไปสู่แผนใหญ่ของฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์ ในใจฝืนอารมณ์อยากให้เสิ่นฉีเป็นคนกำหนดทิศทางเอาไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ว่า
"รายการ 'ฉันคือนักร้อง' ที่นายวางแผนก็จะเปิดฉายแล้ว นักร้องชุดแรกกับนักร้องที่จะมาท้าชิงและนักร้องสำรองในรอบแรก ๆ ก็เคาะกันหมดแล้ว"
"พรุ่งนี้จะประกาศนักร้องชุดแรกอย่างเป็นทางการสองคน…"
เสิ่นฉีตอบ "ฮืม" แล้วยิ้มถาม "นายเป็นชุดแรกสินะ"
หลี่ฮวนเกอซ่อนความตื่นเต้นไม่อยู่ พยักหน้า "ฉันต้องเป็นชุดแรกอยู่แล้ว!"
ทั้งสองเงียบไปสักครู่
หลี่ฮวนเกอนึกขึ้นได้ถึงปีที่แล้ว ก่อนเสิ่นฉีจะขึ้นเวทีเป็นพิธีกรในรอบหนึ่งของ 'จอมเพลงหน้ากาก' เขาเคยโทรหาเธอ และพูดถึง 'ฉันคือนักร้อง'