อู๋เสี่ยวฝานรู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูกที่ได้ก้าวเข้ามาในบ้านของเสิ่นฉีกับหลี่ฮวนเกอ
ทุกคนรู้กันดีว่ามีแต่คนในวงใกล้ชิดของหลี่ฮวนเกอเท่านั้นที่มาที่นี่ได้
และนี่ก็เป็นครั้งแรกของอู๋เสี่ยวฝานเช่นกัน
พอเดินเข้ามาในบ้าน เขาก้าวขึ้นบันไดไม่กี่ขั้นมาถึงประตูหน้าบ้าน อู๋เสี่ยวฝานถึงกับก้มลงดูว่ารองเท้าตัวเองมีโคลมาติดหรือเปล่า แล้วยังเอาเท้าถูกับแผ่นรองประตูอีกต่างหาก
เสิ่นฉีทำเป็นไม่เห็น เปิดประตูพาอู๋เสี่ยวฝานเข้าไปข้างใน
หลี่ฮวนเกอเพิ่งลืบเครื่องสำอางออก ไม่สะดวกที่จะออกมาพบ เสิ่นฉีจึงพาอู๋เสี่ยวฝานขึ้นไปที่ดาดฟ้าชั้นสาม ให้นั่งที่โต๊ะเก้าอี้กลางแจ้ง
เมื่อก่อนทุกครั้งที่หลี่ฮวนเกอไปทำงานต่างจังหวัด เสิ่นฉีบางทีก็มานั่งดูดาวกินบาร์บีคิวที่นี่
"นายนั่งรอแป๊บนะ ฉันไปเอาเหล้ากับของกินมา"
อู๋เสี่ยวฝานชี้ไปที่ไก่ย่างกับเบียร์ที่เขาวางไว้บนโต๊ะเมื่อกี้
"ผมเอามาเอง..."
เสิ่นฉีมองโต๊ะที่มีแต่อาหารง่าย ๆ แบบนี้ แล้วยิ้ม
"ของน้อยไปนะ แถมฉันเคยบอกแล้วว่าไม่ดื่มเบียร์อุตสาหกรรม ฉันดื่มแต่คราฟต์เท่านั้น"
ดวงตาอู๋เสี่ยวฝานส่องประปราย เหมือนเข้าใจยากสักนิด
หลายคนบอกว่าเสิ่นฉีเป็นคนล้าหลัง แถมเสิ่นฉีเองก็ไม่ได้เลือกสรรเรื่องของใช้อะไรมากมาย
เสิ่นฉีลงไปหาของข้างล่าง อู๋เสี่ยวฝานตื่นตระหนกจนซ่อนไม่อยู่ สองมือเอาล้วงเข้ากระเป๋ากางเกง
ไม่นาน เสิ่นฉีก็กลับมา
เขาวางของกินสำเร็จรูปสี่ห้าอย่างลงบนโต๊ะ หิ้วกล่องคราฟต์เบียร์แช่เย็นมาหนึ่งลัง และหยิบแก้วเบียร์มาสองใบ