เสี่ยวคุนรบเร้าอยู่ไม่เลิก เสิ่นฉีก็เลยอธิบายแบบกำกวมๆ ทำให้เสี่ยวคุนยิ่งงงไปใหญ่
คุณเข้าไปแล้วผมก็ออกมา?
ไวขนาดนั้นเลยเหรอ?
ทั้งข้อความบนหน้าจอและในห้องส่งสัญญาณต่างหัวเราะจนแทบขาดใจ
[ใช่ๆ ไม่มีอะไรผิด!]
[เสิ่นฉีพูดถูกต้องทุกอย่าง ไม่มีปัญหาสักนิด!]
[ฮ่าๆๆ ขำจนประจำเดือนมาล่วงหน้าครึ่งเดือนเลย]
[ดูท่าเสิ่นฉีจะไม่เก่งเรื่องสอนเด็กเท่าไหร่ คำอธิบายนี้ยิ่งทำให้เสี่ยวคุนงงเข้าไปใหญ่]
[ตอนนี้ในหัวมีแต่ภาพ เอายังไงก็ไม่หายไป]
เสียงหัวเราะกังวานของจัวอีอีดังก้องไปทั่วห้องส่งสัญญาณ
ไป๋ชิงเหอและหลินเซียวลู่ก็ดูจะกลั้นไม่อยู่เหมือนกัน
หลี่ฮวนเกอตอนนี้ทั้งเขินทั้งโมโห
คิดไว้แล้วว่าเสิ่นฉีจะต้องหาคำอธิบายดีๆ มาได้แน่ๆ ที่ไหนได้ ได้แค่นี้เหรอ?
ร่างแยกของคุณเข้าไป แล้วเสี่ยวคุนก็ออกมา
แม่จ๋า!
ยอมแพ้!
ในที่สุด เสิ่นฉีก็โบกมือด้วยสีหน้าหงุดหงิด เรื่องน่าอายนี่ถึงจะจบลงชั่วคราว
สาเหตุสำคัญอีกอย่างคือเสี่ยวคุนชอบสิบเพลงวันนี้มาก เขารีบนั่งลงข้างเปียโนแล้วร้องเล่นเอง
ทั้งระดับเปียโนและเสียงร้องถือว่าอยู่ในเกณฑ์ดี แม้จะยังไม่ชำนาญและจำบางอย่างไม่ได้ แต่ก็เห็นเค้าโครงชัดเจนแล้ว
ในห้องถ่ายทอดสดเต็มไปด้วยเสียงชื่นชมเสี่ยวคุน และการสนับสนุนก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
เสิ่นฉีแอบย่องเข้าห้องตัวเอง เตรียมจะงีบสักหน่อย
หลายตอนที่ผ่านมา หลินเซียวลู่อาจจะไม่ทันสังเกตเพราะเป็นคนใจกว้าง แต่ไป๋ชิงเหอกลับรู้สึกว่าหลี่ฮวนเกอกับเสิ่นฉีดูมีอะไรผิดปกติ