ตอนออกจากบ้าน เฉินหวานหยุนเอ่ยกับบอดี้การ์ดสี่คนหน้าประตูว่า
“ขอแสดงความยินดีด้วยนะ ไม่โดนไล่ออกแล้ว!”
“เพราะอีกไม่นานฉันจะไม่ใช่ผู้ถือหุ้นของกลุ่มบริษัทแล้ว งานของพวกนายปลอดภัย!”
บอดี้การ์ดทั้งสี่รู้สึกโล่งขึ้นมาทันที!
คนในลานเล็กใช้เวลาพักไตร่ตรองอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะได้สติ
“ผู้หญิงคนนั้นบ้าไปแล้วหรือเปล่า? กินยาผิดหรือไง?” สะใภ้คนที่สองถามอย่างแค้นใจ
สะใภ้คนใหญ่แฝงยิ้มเย็น “ปล่อยเธอไปเถอะ เธอตกรอบไปแล้ว แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว!”
เฉินชิงชวนขมวดคิ้วพูดว่า
“จากท่าทีของเธอดูแล้ว คงอัดอั้นมานานจนทำใจแบกรับไม่ไหวจริง ๆ ฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์แข็งแกร่งเกินไป ทั้งเฮย์จิงและฮุยหวงก็ไม่ไหวในวงการเพลงแล้ว จริง ๆ ตามผลงานแล้ว เธอก็เก่งมากจริง ๆ นะ”
“ถ้าไม่ใช่เพราะเธอมองไกลตั้งแต่แรกและวางสายสัมพันธ์กับหลี่ฮวนเกอกับเสิ่นฉีไว้ก่อน ตามความสูญเสียที่เฮย์จิงกับฮุยหวงพากันหลุดมือ อันน่าเอนเตอร์เทนเมนต์ตอนนี้คงแฟบไปนานแล้ว!”
สะใภ้ทั้งสองไม่พอใจทันที ตะโกนโต้ตอบกันจ้า
แต่เฉินชิงซานมองออกชัดที่สุด เขารู้ว่าเฉินชิงชวนพูดถูก
เจ้ารุ่ยขัดขึ้น หน้าเศร้าสร้อยว่า
“ตราบใดที่ฉันยังอยู่ในบ้านนี้ เธอก็จะรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนนอกไปตลอด... จริง ๆ ฉันก็อยากอยู่ดีกับเธอตลอดมา...”
เฉินชิงซานถอนใจ ส่งสายตาปลอบใจให้เจ้ารุ่ย
“คุณแม่เล็ก เรื่องนี้ไม่ผิดคุณหรอก...”
“เนื่องจากน้องสามไม่อยากทำต่อแล้ว เราก็ซื้อหุ้นของเธอมาคืน จ่ายเท่าไหร่ก็จ่ายตามจริง เงินก้อนนี้ไม่ใช่น้อย ๆ แต่ด้วยฝีมือของเธอก็คุมไหว”
“ถือว่าเราจัดการตามแผนที่พ่อวางไว้ตั้งแต่แรกก็ได้”