สิ่งที่เสิ่นฉีตกขึ้นมาได้นั้นช่างสุดเซอร์ไพรส์มาก คุณแทบจะไม่ค่อยได้เห็นใครใส่สิ่งนี้เดินออกไปข้างถนนเลยล่ะ
ทุกคนรู้จักสิ่งนั้นดี มันคือเครื่องแต่งกายชนิดหนึ่งที่มีความยืดหยุ่น
บางอันก็เป็นตะขอ บางอันก็เป็นกระดุม
ตรงด้านหน้ามีอะไรที่ดูเหมือนชามสองใบ ขนาดไม่เท่ากัน
บางอันถึงกับมีขอบเหล็กลวดในตัว!
สิ่งนั้นติดอยู่กับตะขอถ่วงน้ำหนักของเสิ่นฉี ถูกดึงขึ้นมาจากผิวน้ำทั้งอย่างนั้น
บนมันเปื้อนโคลนดำ ๆ น้ำหยดติ๋ง ๆ ตกลงมา
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ นี่มันปลาอะไรกัน?]
[โอ้พระเจ้า? ปลาก็ใส่ของแบบนี้ด้วยเหรอ? นี่คือการตกเสื้อผ้าของปลาขึ้นมาเหรอ? ปลาตัวเมีย?]
[พี่ๆ ใครพอจะอธิบายให้ฉันฟังได้มั่งว่าสิ่งนี้คืออะไร ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลยนะ?]
[คนข้างบนไปไกลๆ เลย!]
[จากประสบการณ์หลายปีของฉัน นี่มันไซส์ซี!]
[ใครเอาเกมไปเล่นในแม่น้ำกันเนี่ย? ฉันนึกถึงตอนอายุ 17 ของฉันเลย...]
...
เสิ่นฉีทำหน้าลำบากใจ เอาเจ้าสิ่งนั้นขึ้นมาวางบนฝั่งได้สำเร็จ ผู้คนรอบข้างหัวเราะกันท้องแข็ง
ผู้ใหญ่ทั้งสามครอบครัว รวมถึงผู้ช่วยและช่างภาพทั้งสี่คน ต่างพากันกุมท้องโค้งตัวลง
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ...”
“ตลกจะตาย... ฮ่า ๆ ๆ ...”
“ตลกเกินไปแล้ว นี่คือสิ่งที่แกเรียกว่าการตกปลาลูเออร์เหรอ? ลูเออร์เอาไว้ตกเจ้าสิ่งนี้เหรอ?”
เมียและคิมมุนฮงก็หัวเราะจนทรุดลงไปกองกับพื้น ส่วนสีหน้าของเสิ่นเสี่ยวคุนและเสิ่นฉีนั้นเหมือนกันราวกับพิมพ์เดียวกัน
มันจริง ๆ นะ...
เสิ่นฉีทำหน้างุ่นง่าน สุดความพยายามกว่าจะเอาตะขอถ่วงน้ำหนักออกได้ จากนั้นก็ใช้สองนิ้วหยิบเจ้าสิ่งนั้นไปวางไว้ในกระบะท้ายรถสามล้อไฟฟ้า