มีแต่การประกาศกันกลางวันแสก ๆ นี่แหละที่จะเรียกว่าประกาศกลางวันแสกจริง
พอประกาศเสร็จ ก็เพิ่งจะเที่ยงวัน
ช่วงที่ฝาซือเจ้อยู่ในห้องเรียนอนุบาล ท่องบทกวีจีนโบราณเสร็จและกำลังจะเข้ารับประทานอาหารกลางวัน เหลียงปินกับหลิวเยียนก็ได้อาบน้ำเสร็จสักที นั่งลงบนโซฟา
ช่วงนั้นเอง โทรศัพท์ของเหลียงปินดังขึ้น เขาหยิบมาดู กลับเป็นสายจากเสิ่นฉี
"เสิ่นฉีมือไวจริง ๆ! เขียนจบจริง ๆ แล้ว!"
หลิวเยียนตาเป็นประกาย "เร็วดูสิ ว่าเขียนมาได้ยังไง!"
เหลียงปินก็ตื่นเต้นแบบเดียวกัน เดินไปหน้าคอมพิวเตอร์ เปิดเครื่องคล่องแคล่ว แล้วกรอกรหัสผ่านที่แม้แต่ฟานเจี้ยนยังไม่รู้
เปิดไฟล์เอกสาร PDF ที่แปลงมาจาก WPS แล้วทั้งตัวแข็งค้างอยู่ตรงนั้น
เพียงดูตอนแรกเท่านั้น เหลียงปินก็สะเทือนใจแล้ว!
ตอนที่สอง ตอนที่สาม ตอนที่สี่...
รูปแบบบทของเสิ่นฉีเป็นมืออาชีพมาก แถมละเอียด
ที่สำคัญที่สุดคือเนื้อแกนของบทชัดเจนมาก ใช้ตัวอักษรน้อยที่สุดแต่กำหนดโครงเรื่องของละครสั้นเรื่องนี้ได้ครบ
แค่ดูบท เหลียงปินก็มั่นใจแล้วว่าละครสั้นเรื่องนี้ต้องดังแน่นอน!
ด้วยความตื่นเต้น เหลียงปินตอบเสิ่นฉีไปเป็นข้อความเสียงทันที:
"เจ๋ง! เจ๋งมาก! ไม่ทำให้ผิดหวังจริง ๆ!"
เสิ่นฉีไม่ได้ตอบเป็นเสียง แต่ตอบกลับมาแค่ข้อความตัวหนังสือหนึ่งบรรทัด — เหลียงปิน การแต่งงานต้องการความซื่อสัตย์!
เหลียงปินแข็งค้างอยู่ตรงนั้น
"เป็นอะไร?" หลิวเยียนถาม
เหลียงปินยิ้ม "ไม่มีอะไร เสิ่นฉีบอกให้หาเวลาไปเซ็นสัญญาละครสั้นเรื่องแรกที่ฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์"
……
เฉาเฉาป่วยเป็นไข้วันนี้ เด็กชายเฉาเฉาที่ปกติเงียบและพูดน้อย เพราะไข้สูง 39.6 องศา เริ่มพูดพล่ามขึ้นมา